HATİCE’NİN HİKÂYESİ
Bölüm 19
Hastaneden kucaklarında Umut ile çıktılar.
Hatice, uzun zaman sonra ilk kez içini huzurun kapladığını hissetti.
İlyas ise oğlunun doğmasının gururuyla adeta sevinçten havalara uçuyordu.
Köye dönerken arabayı kahvenin önünde durdurdu.
Daha önce aldığı tatlıları eline alıp içeri girdi.
Sevinçle dağıtırken yüksek sesle:
“Oğlum oldu!” diye haykırıyordu.
Eve geldiklerinde Hatice’nin annesi, babası ve akrabaları onları bekliyordu.
Evde adeta bayram havası vardı.
Hatice, bir köşede sessizce olanları izliyordu.
Aklına yıllar önce Asude’nin doğduğu gün geldi…
O gün ne bu kadar sevinç vardı,
ne tatlı dağıtılmıştı,
ne de böyle coşkulu kutlamalar yapılmıştı.
Çünkü Asude bir kız çocuğuydu.
Sanki o yörede kız çocukları hayata bir adım geriden başlıyordu.
Günler hızla geçmeye başladı.
İlyas artık eve daha erken geliyor, oğlunu kucağından indirmiyordu.
Kesilen kurban…
Verilen yemek…
Yapılan kutlamalar…
Hepsi Umut içindi.
Oysa bir evladı değerli yapan cinsiyeti değil, varlığıydı.
Her şey nihayet yoluna girmiş gibi görünüyordu.
Ama bazen…
En büyük fırtınalar,
en sakin günlerin ardından gelir.
Ve o gün…
Hatice, yaklaşan karanlığın ilk işaretini hissetti.
Peki bu işaret neydi?
Yarın Hatice’yi nasıl bir sınav bekliyordu?
Hikâyemize yarın devam edeceğiz…
Sevgiyle kalın.
EMELCE