Şekil renkleri

Metin renkleri


Bizi Sosyal Medyada Takip Edin

İÇİMDEKİ ÇOCUK…!

5 ay önce
82 kez okundu
İÇİMDEKİ ÇOCUK…!

Sevgili dostlar bu yazımda sizlere  hayatımdaki kesitlerden sadece birini paylaşıyorum umarım beğenirsiniz;

Her sancılı doğumun ardından, içimizdeki boşlukları doldurmak için, yeni bir hayat oluşur her birimizde ..

Büyüdüğümüz evde, anne baba ve diğer varsa bireylerle gelişir yaşanılan, duygularla olgunlaşırız.

Tramvalar’da sanırım o zamanlarda başlıyor yaşamda. Hele bir de eksiklikleriniz varsa, mesela baba figürü gibi, bu her fırsatta malesef sana hatırlatılır istenmesede onun yokluğu…
Anlam veremezsin sorularına cevapta alamazsın, benim hayatımda bu şekilde başladı işte…

Babamın askeriyedeki mecburi hizmetinden dolayı,annemi dedemlere emanet etmiş ,bu yüzdendir’ki  dede evinde dünyaya geldim. Bir şeylerin normal gitmediğini büyümeye başladıkça fark ediyordum, küçücük bedenimdeki aklımla…

İlk eksikliğim buydu benim aile kalabalık görünsede içi boştu, annemin hüzünlü yüzü, geceleri ağlamaktan şişen gözleri, bugün bile aklımda.

Ailedeki diğer fertlerin, başta annemin bana hissettirmeme çabalarıyla büyüdüm. Soru soramamak, sorduğum zaman kötü bir şeyler duyacağıma,anlayacağımı hissetmek , yüzünden hiçbir zaman soramamıştım.
O zamanlarda da farklı bir çocuktum uyanık ,meraklı, araştırıcı asi bir yapım vardı, öyle de devam etti …

Karakter yapısı insanlarda 7 yaşından sonra oluşurmuş, benimse önceden başladığına kesinlikle eminim.

Üzüntüden besleniyorsun ,meraktansa büyüyüyorsun,zamanla da duygusallık ve mantık devreye giriyor.
Asilikle isyanı harmanlayarak …

İlk kayıp, ilk eksiklik babadan başladı benim.
Kabulleniş ile devam ederken hayat da sıradanlıkla ,devam ediyordu.
Takii ikinci çocuk travama kadar…

Yaşam sırasındaki sayıların çok önemli olduğu söylenir,

Benimki 13 olduğuna inanıyorum ve deneyimlerim’de bunu gösteriyor.
Annemi 13 yaşında kaybettim, sonraki 13 sayıları yıl, gün olarak bağlantılıydı ilk farkındalıklar sorgulamalar nedenler, niçinlerle devam etti.
Zaman zaman yapılan hatalar ödenen bedellerle.

Çocukluktan genç kızlığa geçişte bu yüzden hızlı oldu, yaşıtlarımdan daha olgun oldum ve de çılgın …
Bilmiyorum içimdeki öfke miydi, isyan mıydı, bunlara sebep?.

Evlilik de bu isyanların sonucuydu belkide, tüm ailenin olumsuz bakmasına rağmen, erken yaşta evleniş, ayrı kutuplarda oluşumuz dan dolayı , saygı yitirilmeden öğrenmiş oldum.
O karmamız onunda , benimde sonuçlandı mecburen…

Şimdi mi, hayat devam ediyor tabii ki,
2 evlat yetiştirmenin onların evlenmesiyle, torunlarımın’da oluşlarının gururuyla, hayattaki tecrübelerimle, birlikte devam ediyorum zaten hayatın kuralları bu değilmi ?

Deneme ,yanılma ve herzaman güçlü olmak zorundasın’ki ayakta kalabilesin.
Bende bunu seçtim işte…

Kendime hiç mi vakit ayıramadım bu zamanda ? Bunu söylemek çok haksızlık olur. Dibine kadar yaşattı hayat bana bunu.
Pişman mıyım hiçbir şekilde değilim yaşadıklarımın herzaman arkasında oldum çünkü hayatı öğrendim,ayakta kalabilmeyi öğrendim…

Sadece içimde anlam veremediğim boşluklar bitmedi henüz, sadece azaldığını hissediyorum.

Farkındalıklarımla birlikte, şimdi bunun için savaş veriyorum, vermeye de devam edeceğim…
Yaşam amacınız olsun,
Amacınız ise ideallerinize dönüşsün.
Ideallerinizse mutluluğa….
Her daim,
Sevgiyle kalın….
Emel Araz

Reklam
BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ
Yorum Yap

Bu konuya henüz bir yorum yapılmadı.