Genelde İnsanın evinde kendine ayırdığı bir yeri vardır.
Belki bir koltuk belki kanepe veya sandalye
Ama onun yoktu.
Hayatı boyunca herkese yer açmıştı.
Evine gelenlere, arkadaşlarına
Çocuklarına… Dostlarına… Ailesine… Sevdiklerine…
Her zaman yaptığı şey birinin canı sıkılsa yanında olmuş, biri düşse elinden tutmuştu.
Evinde herkesin oturacağı bir yer bulurken bir gün salona baktığında garip bir şey fark etti.
Her şey vardı ama kendisine ait bir yer yoktu
Hep birilerinin yanına ilişmişti.
Hep birilerine yer açmıştı.
Hep “Sen otur, ben sonra otururum.” demişti.
O gün dışarı çıktı.
Küçük, sade, çok da pahalı olmayan bir sallanan sandalye aldı.
Salondaki en güzel yere koydu.
Kimseye sormadı.
Üzerine de küçük bir not bıraktı:
“Burası benim yerim.”
O günden sonra bazı şeyler değişti.
Bazen o sandalyede kahvesini içti.
Bazen hiçbir şey yapmadan oturdu.
Bazen ağladı.
Bazen güldü.
Ve zamanla anladıki
İnsan kendisine yer açmadığında, hayat da ona yer açmıyordu.
O sandalye artık sadece bir eşya değildi.
Kendisini hatırladığı yerdi.
Çünkü insanın hayatındaki en önemli koltuk,
başkalarına ayırdığı değil, kendisine ayırdığı yerdir.
Emelce’den Hayata Dair
Not:
Belki bugün sen de evinde, hayatında, kalbinde kendine küçük bir yer ayırırsın.
Sevgiler….