Zaman mı hızlı biz mi yavaşladık.

Günleri,ayları, yılları durmadan büyük bir hızla geride bırakıyoruz
Hayata yetişememe yapacaklarımızı yapamama telaşı başladı .

Acaba yaş alınca mı bu kadar hızlı geçiyor dedim değilmiş.
Herkeste bir huzursuzluk , bir isyan, belirsizlik.

Yaşamı bu kadar irdelememiştik. Covit bize bunları düşünmemiz için epey zaman verdi.
Ayrıca Bu kadar olayın aynı zamana gelmesi ,hepsinin de bizim devrimize yansıması çok ilginç.

Çok yıllar önce bu dünyada göç edenler ne bu kadar kaosu gördü ne bu kadar sıkıntıyı yaşadı sahtelik akan bu devri yaşamamaları bence büyük şans…

Sadelik saflık içinde geldiler bu dünya kirlenmeden, kirletmeden de gittiler.
Neden devamlı eskiye özlem duyuyoruz geride bıraktıklarımızı bir daha yaşayamayacaklarımızdan o saf yalın hali bir daha göremeyeceğimizden olabilirmi?

Daha da geriye gidecek olursak çocukluğumuzda bize dikte edilenler, ve biz de yer edenler.
Bizim de çocuklarımıza bize anlatılanları yansıttıklarımızla en son bu hale geldik.
Hayat tekerrürden ibaret olduğunu görüyoruz.
Demek ki her devrin yaşamları bir öncekine göre şikayeti ve yaşanmışlığı kapsamakta.

Bizim devrin jenerasyonu her şeyi gördü hâlâ görmekte daha da ne göreceği meçhul.

En son Yapay zeka da hayatımıza katıldı onuda deneyimliyoruz bence doğru kullanılırsa fenada değil.
sorulan bilgilere soruya göre doğru güzel cevaplar veriliyor buna anlam yüklemeden, bağımlılık yaratmadan kullanılırsak bir de özel durumları yansıtmazsak genel kültür için güzel bir şey.

Zamanla insanlarla robotlar karşı karşıya gelecek diyorlar hatta geldi bile diyenler hangisi insan hangisi robot belli olmayacakmış.

İşte buna inanmak istemiyorum çünkü insanın zekası ile başa çıkacak hiçbir robot olamaz diye düşünüyorum. Sonuçta robotları da yapan insan.
Teknoloji yerinde kararında kullanıldığında doğrudur.
Ama ben yine de özlediğim
geçmişim çocukluğum.
Keşke hep çocuk kalabilseydik mutlu ve güven’deydik.
Sevgi ile kalın….
Emel Araz