CEMİLE – 11. BÖLÜM
Cemile, torununu kaybettikten sonra gelini Eda’nın biraz olsun değişiklik yaşaması için onu şehir dışında yaşayan akrabalarının yanına gönderdi.
Belki bu değişiklik Eda’ya iyi gelirdi.
Günler yine sıradan geçmeye devam ediyordu.
Bir süre sonra Eda geri döndü. Biraz daha toparlanmış görünüyordu.
Derken Ali’nin yine izne geleceği haberi geldi.
Evde yeniden bir telaş başladı.
Eda sevdiği yemekleri hazırladı. Cemile de hazırlıklara yardım etti. Birlikte Ali’yi beklemeye koyuldular.
Sonunda Ali geldi.
Acıları henüz dinmemişti ama hayat devam ediyordu.
Bu kez Ali daha uzun kalacaktı. Son iznini kullanıyordu. Bir sonraki dönüşünde artık askerliği bitmiş olacaktı.
Birlikte daha çok zaman geçiriyorlardı. Arkadaşlarına gidiyor, dolaşıyor, mümkün olduğunca güzel vakit geçirmeye çalışıyorlardı.
Ama izin bitti.
Ali yeniden askere döndü.
Çok geçmeden Eda, ikinci bebeklerinin olacağını öğrendi.
Evde yine bebek hazırlıkları başladı.
Bu kez Eda daha tecrübeliydi ama bir o kadar da evhamlıydı.
Öyle ki bu heyecan ve stresle dokuz ayı bekleyemedi.
Bebeğini sekiz aylıkken dünyaya getirdi.
Adını Emir koydular. ❤️
Ali’nin de artık askerliği bitmişti.
Bir sabah ansızın kapının zili çaldı.
Kayınvalidesi pencereden baktığında oğlunu gördü.
Cemile, bebeği kucağına aldığı gibi kapıya yöneldi.
Ali gelmişti.
Evde iki kız kardeş de büyümeye devam ediyordu.
Eda ise artık kendi yuvalarını kurmak istiyordu.
Ali’ye ısrarla:
— “Artık kendi evimize çıkalım.” diyordu.
Kayınvalidesi pek istemese de sonunda taşındılar.
Ali esnaflığa devam ediyordu.
Önce bir bijuteri dükkânı açtılar.
Ancak işlerini yürütemeyince bu kez bir ayakkabı dükkânı açtılar.
Emir büyümeye başlamış, Eda da kendi evine iyice alışmıştı.
Hayat nihayet biraz olsun düzene giriyor gibiydi.
Ama yine bir sıkıntı vardı.
Bu kez kayınvalidesi hastalanmıştı.
Hastalığı o kadar ciddiydi ki hastaneye yatırılması gerekiyordu.
Eda, Emir’i görümcesine bırakıp o gece hastanede refakatçi bile kaldı.
Doktorların söyledikleri hiç iyi değildi.
Buna rağmen ertesi gün Cemile’yi hastaneden çıkardılar.
O gece evlerine döndüklerinde, gece yarısı ısrarla çalan kapı ziliyle uyandılar.
Kapıda Ali’nin dayısı vardı.
Telaşlıydı.
— “Acil gelmeniz gerekiyor. Anneniz ağırlaştı.” dedi.
Bir anda herkesin yüreğine korku düştü.
Cemile ne olacaktı?
İyileşecek miydi?
Yoksa…
Yoksa artık vakit mi gelmişti?
Bunu öğrenmek için yarını bekleyeceğiz.
EMELCE’DEN HAYATA DAİR
Bugünlük bu kadar…