Önce ağaçları öldürdüler.
Gölgesinde dinlenenler sustu.

Sonra hayvanları öldürdüler.
Çocuklarına hayvan sevgisini anlatanlar alıştı.

Kadınlar öldürüldü.
Çocuklar öldürüldü.
Her ölümün ardından birkaç cümle söylendi.
Sonra hayat devam etti.
Ölenler hariç.

Bir gün meydanları ceplerimize koydular.
Herkes konuşabildi.
Kalabalık, başka türlü konuşanı susturmayı seçti.

Bir insanı bin kişiyle ezmenin adı fikir oldu.
Aşağılamanın adı mizah.
Zulme katılmanın adı tarafını belli etmek.

En çok kınayanların arasında taş atanlar da vardı.
Taşı attıktan sonra ellerini gösterdiler:
Bakın, ne kadar temiz.

Sonra çocuklar büyüklerinden öğrendiklerini okula götürdü.
Birinin etrafını sardılar.
Birini dışarıda bıraktılar.
Birinin acısına birlikte güldüler.

Büyükler dehşete düştü.
Çocukların bunu kimden öğrendiğini sordular.

O akşam eve dönüp aynaya baktılar.
Saçlarını düzelttiler.
Vicdanınız susmasın.

Aslı Yokas