Hatice’nin hikâyesinde üçüncü günündeyiz…
Yabancı bir evde uyanmanın endişesi, zorla evliliğine onay veren babasına duyduğu kırgınlığı sessiz bir çığlığa dönüştürmüştü.
Şiddetin acısı bedenini yakıyordu ama kalbindeki yara çok daha derindi. Yeni başladığı hayatında yalnızdı ve onu bekleyen bilinmezlikler artık birer birer karşısına çıkıyordu.
Tam o sırada kocasının sert sesi duyuldu:
“Ne bekliyorsun? Kalksana…”
Hatice sessizce yatağından kalktı.
Kendini toparlayabilmek için banyoya girdi. Orası, gözyaşlarını kimsenin duymayacağı tek yerdi.
Ağladı…
Uzun uzun ağladı…
Ama gözyaşları hiçbir şeyi değiştirmedi.
Yüzünü yıkadı, giyindi ve mutfağa yöneldi.
Kayınvalidesi onu güler yüzle karşıladı.
“Kızım, sen ne arıyorsun burada? Sen daha yeni gelinsin. Birazdan seni görmeye misafirler gelecek. Git hazırlan, kahvaltıyı ben hazırlarım.”
Hatice’nin içi biraz olsun rahatladı.
Demek ki onu da düşünen biri vardı.
İlk kez yabancı bir evde, yabancı insanlarla aynı yer sofrasında kahvaltı yapıyordu.
Annesinden, evinden ve alıştığı hayattan çok uzaktaydı.
Kocası da belli ki annesiyle konuşmuştu.
Dünkü öfkesinin yerini daha yumuşak tavırları almıştı.
Bu küçük değişiklik Hatice’nin içinde minicik de olsa bir umut yeşertti.
“Belki de bütün gelinler bunları yaşıyordur…” diye düşündü.
Sinan artık geride kalmıştı.
“Demek ki kısmetim o değilmiş…” diyerek kendini yeni hayatına alışmaya ikna etmeye çalıştı.
Köyün geleneğine göre artık gelin görme zamanı gelmişti.
Odasına çıktı.
Tekrar gelinliğini giydi.
Kapının önünden gelen sesler çoğalıyordu…
Misafirler birer birer eve gelmeye başlamıştı.
4. Bölümde neler olacak?
Belki de ilk kez gerçek mutluluğa dair küçük bir umut hissedecek…
Hatice’yi güzel sürprizler mi bekliyor?
Yoksa hayat, ona yeni sınavlar mı hazırlıyor?
Bunu birlikte göreceğiz…
Bizden ayrılmayın…
Devamı yarın aynı saatte… Çünkü Hatice’nin hikâyesi, aslında birçok kadının hikâyesi.”
EMELCE’DEN SEVGİLER…