Yazdığımız Kadar Varız

İnsanı var eden şey nedir?
Bir kimliğe sahip olmak mı?
Ya da üzerindeki etiketler ve statü mü insanı var eder?
Kişiliğini belirleyen etken nedir?
Kimileri bunu sahip olduklarında, kimileri başardıklarında arar.

Oysa bazıları için varlık; düşündüğü, hissettiği ve yazıya dökebildiği kadardır. Çünkü bazı duygular, düşünceler ya da kırılmalar yalnızca kelimelerle hafifler. Yazmak bir eylemden öte, bir varoluş biçimidir.

Her insanın içinde taşıdığı sözcükler vardır; kimi zaman söylenememiş, kimi zaman anlaşılmamış. İşte yazmak, bu kelimelere bir çıkış kapısı açar. Bazen en büyük yalnızlıklar bir cümlenin içinde son bulur. Bazen de en derin yüzleşmeler satırlarda başlar.

Yazmak, sadece anlatmak değildir; anlamaktır da. Kendini, hayatı, insanı… Kaleme alınan her cümle, bir yolculuktur.

Ve bu yolculukta ilerleyebilmek için cesaret, dürüstlük ve içsel bir sessizlik gerekir. Çünkü insan, ancak kendiyle yüzleşebildiği kadar yazabilir. Ve yazdıkça büyür, yazdıkça dönüşür.

Belki de bu yüzden yazmak, yaşamanın bir başka biçimidir. Kağıda dökülen her düşünce, bir parça bizden taşır. Kimi zaman içimizdeki çocuğun sesi olur, kimi zaman hayal kırıklıklarımızın yankısı. Ama her seferinde bizi biraz daha kendimize yaklaştırır.

Sonuç olarak şunu söylemek mümkün:
İnsan, yazdığı kadar vardır.
Ve kimi zaman bir kelime, bir hayatın tüm sessizliğini anlatabiliyor . Tüm yolumuza ışık ve rehber olabiliyor.
Beni var eden şey de yazmak olduğunu biliyorum .
Ben kalmam belki ama bir kelime de bir iz bırakabilir belki bir yüreğe …
Sevgilerimle…

Tuğba Kan