Merhaba sevgili okuyucularım;
8 Mart Dünya kadınlar Gününü Güzel Sözlerle, Çiçeklerle, Hediyelerle Ve Etkinlikler Yaparak Toplum Olarak Kutluyoruz.
Fakat esasında sizlerinde bildiği üzere 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü; bir kutlama günü değil.
Kadınlar Günü’nün çıkış noktası, ABD’de 8 Mart 1857’de yaşanan olaylara dayanıyor. Daha iyi çalışma koşulları talep eden 40 bin kadın işçinin grevi sırasında polisin işçileri tekstil fabrikasına kilitlemesinin ardından çıkan yangında 120’den fazla kadın işçi hayatını kaybettiği acı bir gün.
Ve malesef daha hâlâ işçinin, emekçinin ve kadın haklarının sömürüldüğünü, insan haklarının sömürüldüğünü, kadın erkek eşitsizliğinin devam ettiğini, küçük yaşta evlendirilen çocuk gelinlerin var olduğunu, kadınlara ve çocuklara şiddet uygulandığını, kadın cinayetlerinin daha fazla arttığını unutmamız, üzerine basa basa vurgulayarak konuşmamız gereken, farkındalık yaratmamız gereken ve bütün bu sorunları toplam olarak el birliğiyle çözmemiz gerektiğini belirten bir gün olmalı bence.
Eğitimde, iş hayatında, çarşıda, pazarda ve hatta kendi ev hayatımızda bile kadın ve erkek eşitliğinin ne kadar bilincindeyiz toplum olarak bunu düşünmemiz gereken bir gün olmalı bence. İstismara uğrayan, şiddet gören,
Evlenmeden önce ailesinden, evlendikten sonrada eşinden ve eşinin ailesinden psikolojik baskı gören, her fedakarlık kadınlardan beklenildiğini, namus denilince, ahlak denilince sadece kadının günah keçisi gibi kadınların akla gelinildiği, bu kavramların sadece kadınlara mübah görüldüğü, ama erkeğe gelince elinin kiridir hakkıdır gibi söylemlerde bulunulduğu bir toplumda düşünecek olursak, gerçekten kadın erkek eşitliğinin bilincindemiyiz ben artık bilemiyorum. Hâlâ erkek egemenliğinin ağır bastığı bir ülkede veya bir dünyada gerçekten biz kadınlar hak ettiğimiz haklara olması gerektiği gibi sahip miyiz?
Sırf boşanmak istediği için psikopat eski eşi tarafından öldürülen kadınların sayısı her geçen gün daha fazla arttığı bir ülkede gerçekten biz kadınlar korunabiliyor muyuz? Ve gerçekten biz kadınların hayatı güvende mi diye düşünemeden yapamıyorum doğrusu.

Bütün egemenliği kendisinin elinde olan beyler, ülkemizi yöneten efendiler, artık kadınların varlığına, yaşam haklarına, sosyal haklarına, fikir ve düşüncelerine saygılı olun.
Kaldı ki bu bizim için yeterli.

Günümüzü kutlamasanızda olur. Kız çocuklarını okutun,
Mutlaka okutun ve okumanın önemini anlatın onlara. Kız çocukları okusun ki, hem kendilerine ve hem de topluma faydalı, kendi ayakları üzerinde durabilen, bilinçli kadınlar olarak var olsunlar. Bir sevgilinin, bir kocanın, bir erkeğin peşine takılıp savrulup gitmesinler.
Okusunlar ki gelecek nesillere daha bilgili ve duyarlı iyi kalpli çocuklar var olsun.
Hem cinsim kadınlarımız, annelerimiz sizlerde artık birşeyler farkına varın.
Yaşamınızı, kararlarınızı kimsenin sorgulamasına ve sizleri esaret altına almasına izin vermeyiniz.
Örneğin; elbette inançlarınızı kendi içinizde yaşayın ama bu kadar dine dini inançları kullanarak sizleri ötekileştirenlere,
batıl inançlara kapılıp gitmeyin.
İnandığınız şeyleri bile sorgulayın acaba bu benim için ve toplum için ne kadar doğru ve ne kadar faydalı diye bir sorgulayın.
Körü körüne bir şeylere inanmayın.
En önemlisi çocuklarınıza, kız çocuklarınıza nazardan, hurafeden, bilimle ve ilimle hiçbir ilgisi alakası olmayan şeylerle zihinleri bulandırmayın ve kimsenin böyle bir şey yapmasına izin vermeyin.
Toplum olarak ne kadar çok bilimden konuşursak, Ulu Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün, biz kadınlara vermiş olduğu haklarımıza ne kadar çok sahip çıkarsak,
İşte o zaman gelecek nesillerimizde o kadar çok bilgili ve duyarlı olur değil mi?

Bir an evvel güzel günlerin gelmesi ümidiyle,
8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü Kutlu Olsun. Kız çocukları mutlaka okutulsun.
Kızlar sizlerde sizleri okutan, seven, koruyan bir aileniz varsa lütfen bunun kıymetini bilin
Sizlerin sahip olduğu şeylere sahip olabilmek için var gücüyle mücadele eden öyle çok kız kardeşleriniz var ki,
O yüzden öncelikle kendiniz için ve okuyamayan kız kardeşlerinize umut ışığı olabilmek için lütfen okumaktan vazgeçmeyin.

Zühre Çelik