Şekil renkleri

Metin renkleri


Bizi Sosyal Medyada Takip Edin

SUNA GÖL: BENİM KIBLEM İNSANLIK, BAŞIMI EĞDİĞİM TEK ŞEY VİCDANIMDIR!

3 gün önce
46 kez okundu
SUNA GÖL: BENİM KIBLEM İNSANLIK, BAŞIMI EĞDİĞİM TEK ŞEY VİCDANIMDIR!

“Ben bu hayatta tırnaklarımla kazıyarak geldim. Yalnız kaldım, mücadele ettim, yoruldum ama insanlığımdan vazgeçmedim. Çünkü benim kıblem insanlık, benim yolum vicdandır!”

Bazı insanların hayat hikâyesi vardır, bazı insanların ise her satırı mücadeleyle yazılmış bir ömrü…

Benim hikâyem, hayatın bana sunduğu kolaylıklarla değil, karşıma çıkardığı zorluklarla şekillendi. Bir emekli kızıyım. Bir öksüzeeru, insanın bazen kalabalıkların ortasında bile nasıl yalnız kalabildiğini, bir elin uzanmasını beklemenin ne kadar ağır olduğunu yaşayarak öğrendim.

Belki de bu yüzden öksüzün, yetimin, kimsesizin, çaresizin ve gerçekten zor durumda olan bir insanın gözlerine baktığımda onun acısını yalnızca görmüyorum; o acının ne demek olduğunu anlamaya çalışıyorum.

Çünkü bazı şeyler kitaplardan öğrenilmez. Bazı acıları anlatmak için insanın o yollardan geçmiş olması gerekir.

Ben bir gazeteciyim. Ama benim için gazetecilik yalnızca haber yazmak, bir olayın fotoğrafını çekmek, bir başlığın altına ismimi koymak değildir. Gazetecilik, gerektiğinde insanların duymak istemediği gerçekleri de dile getirebilmektir. Sesi duyulmayanın sesi, kapısı çalınmayanın kapısı, derdini anlatacak kimse bulamayanın yanında durabilmektir.

Mavi Star Haber ve Mavistarhaber.com benim için yalnızca bir gazete ya da haber platformu değildir. Aynı zamanda düşüncelerimi dile getirebildiğim, toplumun sorunlarını gündeme taşıyabildiğim ve insanlara ulaşmaya çalıştığım bir mücadele alanıdır.

Benim derdim hiçbir zaman yalnızca kendimi göstermek olmadı. Ben, yaşadığım toplumda neler olup bittiğini, insanların hangi sorunlarla boğuştuğunu ve özellikle geleceğimiz olan gençlerimizin nasıl bir tehlikenin içine sürüklendiğini anlatmaya çalıştım.

Çünkü benim için insanın makamından önce karakteri, unvanından önce vicdanı, cebindeki parasından önce yüreği gelir.

BENİM KIBLEM İNSANLIK!

Bir insanın hangi makamda olduğu, hangi kariyere sahip bulunduğu, ne kadar zengin olduğu ya da toplumda nasıl tanındığı benim için belirleyici değildir.

Ben insanın kim olduğuna bakarım. Nasıl konuştuğuna, nasıl davrandığına, kendisinden güçsüz gördüğü birine nasıl yaklaştığına bakarım.

Çünkü insanlık, güçlülerin önünde eğilmek değildir. İnsanlık, kendisine hiçbir faydası dokunmayacak birinin de elinden tutabilmektir.

Bugün toplum olarak en büyük sorunlarımızdan birinin önyargı olduğunu düşünüyorum. İnsanları tanımadan yargılıyoruz. Görünüşlerine, kıyafetlerine, konuşmalarına, maddi durumlarına bakarak haklarında karar veriyoruz. Bir insanın nasıl giyindiğine bakıp karakterini, nasıl göründüğüne bakıp değerini belirlemeye çalışıyoruz.

Oysa bir insanın gerçek kişiliği, yalnızca dış görünüşünde değil; oturmasında, kalkmasında, konuşmasında, davranışlarında ve başkalarına gösterdiği saygıda saklıdır.

Kıyafet değişir, makam değişir, servet elden gider. Ama insanın vicdanı ve karakteri, onun kim olduğunu anlatmaya devam eder.

Ben kimsenin karşısında sırf makamı var diye eğilmedim. Kimseyi de sahip olduğu imkânlar yüzünden küçümsemedim. Çünkü ben insanın değerini, cebindeki parayla değil, yüreğindeki insanlıkla ölçerim.

Benim kıblem insanlık. Benim ölçüm vicdan. Benim için en büyük makam, insan kalabilmektir!

BİR EMELİ, BİR YETİMİ ANLAMAK İÇİN BAZEN YAŞAMAK GEREKİR

Ben bir emekli kızıyım. Bir öksüz ve yetim olarak hayatın içinden geldim. Bugün Türkiye’nin ekonomik ve sosyal sorunlarını anlatırken yalnızca dışarıdan bakan bir gazeteci değilim. Bazı meseleleri kendi hayatımdan, kendi mücadelemden ve yaşadığım zorluklardan da pay biçerek değerlendiriyorum.

Emeklinin geçim derdini, yetimin çaresizliğini, yalnız kalmanın ağırlığını ve insanın geleceği için duyduğu kaygıyı dile getirirken bunların ne anlama geldiğini anlamaya çalışıyorum.

Benim için bir haberin arkasında yalnızca bir rakam yoktur. Bir emeklinin arkasında bir ömürlük alın teri, bir yetimin arkasında yarım kalmış bir özlem, geçim sıkıntısı çeken bir ailenin arkasında ise her gün yeniden başlayan bir mücadele vardır.

Gazetecilik yaparken toplumun sorunlarını dile getirmeye, yaşananları anlatmaya ve insanların haklarını savunmaya çalışmamın nedenlerinden biri de budur.

Çünkü ben biliyorum ki insan bazen yalnızca karnını doyurmak için değil, onurunu korumak için de mücadele eder.

Bir insanın yardım istemek zorunda kalması onun değerini azaltmaz. Bir insanın yoksul olması onu değersiz yapmaz. Bir insanın annesiz, babasız ya da kimsesiz olması, onun hayat karşısında daha az hakka sahip olduğu anlamına gelmez.

Benim mücadelem, işte bu anlayışın karşısında duran her türlü haksızlığa karşı söz söyleme mücadelesidir.

UYUŞTURUCUYLA MÜCADELE: KURTARILAN HER GENÇ, KURTARILAN BİR GELECEKTİR

Gazetecilik faaliyetlerimin yanı sıra uyuşturucuyla mücadele alanında da sorumluluk üstlendim. Federasyon bünyesinde genel başkan yardımcılığı görevinde bulundum. Türkiye Yerel Gazeteciler yapılanmasındaki genel başkan yardımcılığı görevimle de basın alanındaki çalışmalarımı sürdürdüm.

Hatay’dan Kırıkhan’a, İstanbul’dan Çorlu ve Tekirdağ’a, Ankara’ya kadar farklı bölgelerde uyuşturucuyla mücadele kapsamında gerçekleştirilen çalışmalarda ve operasyonlarda görev aldığımı, bazı çalışmalara öncülük ettiğimi ve gençleri bu tehlikeden uzaklaştırmaya yönelik çabalar gösterdiğimi ifade etmek isterim.

Benim için uyuşturucuyla mücadele, yalnızca bir operasyonun parçası olmak değildir.

Benim için uyuşturucuyla mücadele; evladının yolunu gözleyen bir annenin gözyaşı, çocuğunun geleceği için korkan bir babanın endişesi, hayata yeniden tutunmayı bekleyen bir gencin umududur.

Bir gencin hayatı kararmadan ona ulaşabilmek, bir aile dağılmadan el uzatabilmek, bir insanın yeniden ayağa kalkmasına katkı sunabilmek çok değerlidir.

Ben her zaman şuna inandım: Gençler bizim geleceğimizdir. Gençlere baktığımızda aslında kendimizi de görmemiz gerekir.

Onları yalnızca hatalarıyla yargılamak yerine neden o yola sürüklendiklerini anlamaya çalışmalıyız. Onlara yalnızca kızmak yerine sahip çıkmalı, yalnızca eleştirmek yerine yol göstermeliyiz.

Çünkü bir genci kaybetmek yalnızca o gencin kaybı değildir. Bir ailenin umudunu, bir toplumun geleceğini ve belki de daha yaşanabilecek nice güzel günü kaybetmektir.

Benim mücadelemde esas olan, insan hayatının değeridir.

TÜRKİYE OLARAK ZOR BİR DÖNEMDEN GEÇİYORUZ

Bugün ülkemizin içinde bulunduğu şartlara baktığımda gerçekten kaygılanıyorum. Ekonomik sıkıntılar, ailelerin geçim mücadelesi, gençlerin geleceğe dair umutsuzluğu ve toplumda giderek büyüyen güvensizlik hepimizi düşünmeye sevk etmelidir.

Ne yazık ki bazen malın, mülkün, paranın ve başkalarına kendini ispatlama telaşının insanlığın önüne geçtiğini görüyoruz.

Herkes daha fazlasına sahip olmak istiyor. Herkes birilerine kendisini kanıtlamaya çalışıyor. Ama kendimize şu soruyu sormayı unutuyoruz: Biz bütün bunları yaparken nasıl bir toplum hâline geliyoruz?

Çocuklarımızın nasıl yetiştiğini, gençlerimizin hangi tehlikelerle karşı karşıya olduğunu, büyüklerimizin ne düşündüğünü ve ailelerimizin hangi sıkıntıları yaşadığını yeterince önemsiyor muyuz?

Bazen büyüklerimiz, huzur bozulmasın diye susuyor. Yanlış anlaşılmaktan korkuyor, birileri rahatsız olmasın diye düşüncelerini dile getirmiyor. Oysa çocuklarımıza doğruyu öğretmek istiyorsak önce kendimiz doğru karşısında durabilmeliyiz.

Saygıyı yalnızca küçüklerden bekleyemeyiz. Büyüklerin de örnek olması gerekir. Özveriyi yalnızca gençlerden isteyemeyiz. Onlara emek vermenin, sabretmenin ve sorumluluk almanın ne anlama geldiğini davranışlarımızla göstermeliyiz.

Allah sonumuzu hayır etsin. Allah ülkemize, milletimize ve ailelerimize yardım etsin. Ancak dua etmek kadar, yanlışlarımızı görmek ve değiştirmek için çaba göstermek de önemlidir.

Çünkü iyi bir gelecek kendiliğinden kurulmaz. İyi bir gelecek, iyi yetiştirilen çocuklarla, birbirine sahip çıkan ailelerle, adalet duygusuyla ve insanlığı unutmayan bir toplumla kurulur.

Mutlu aile, mutlu çocuk, mutlu gelecek demektir.

HATAY’DA UNUTAMADIĞIM İNSANLIK DERSİ

Hayatım boyunca insanları makamlarıyla değil, bana ve başkalarına nasıl davrandıklarıyla değerlendirdim. Bu nedenle tanıdığım ve üzerimde güzel bir iz bırakan bazı insanlara teşekkür etmeyi de bir insanlık borcu olarak görüyorum.

Hatay Emniyet Müdürüm Hasan Bey’i gerçekten bir baba gibi görüyorum. Kendisine duyduğum saygı ve minneti ifade etmek istiyorum. Allah kendisinden razı olsun. Böyle bir insanı tanımış olmaktan ve kendisini tanıma fırsatı bulmaktan dolayı büyük bir onur duyuyorum.

İnsan bazen hayatında kendisini güvende hissettiren, sözleriyle ya da davranışlarıyla babacan bir yaklaşım gösteren insanlarla karşılaşır. Bu tür davranışlar, insanın yüreğinde kolay kolay silinmeyen izler bırakır.

Hatay’da trafik emniyetinde görev yapan Şahin Bey’e de ayrıca teşekkür etmek istiyorum.

Ponponlu saçlarımla onların yanına gittiğimde yaşadığım ve benim için çok anlamlı olan bir an var. Bana söyledikleri sözler, bir gazeteci ve bir kadın olarak hafızamda özel bir yere sahip.

Bana, o yaşımda kendilerine bir emniyet müdürü olarak çok güzel bir şeyi hatırlattığımı ve öğrettiğimi söyleyerek özür dilemeleri benim için son derece kıymetliydi.

Çünkü benim için önemli olan, kimin haklı çıktığı ya da kimin karşısındakine üstünlük sağladığı değildi. Önemli olan, insanların birbirini dinleyebilmesi, gerektiğinde hatasını görebilmesi ve gönül rahatlığıyla özür dileyebilmesiydi.

İşte gerçek büyüklük budur!

Makam sahibi olmak insanı kendiliğinden büyük yapmaz. İnsan, makamını bir başkasını küçültmek için değil, insanlara hizmet etmek için kullandığında değer kazanır.

Bir insanın gerektiğinde özür dileyebilmesi, kendisini sorgulayabilmesi ve karşısındakinin düşüncesine değer verebilmesi çok kıymetlidir.

Hasan Bey’e ve Şahin Bey’e bu vesileyle gönülden teşekkür ediyorum. Benim için önemli olan, makamların ötesinde insanlık gösterebilen insanlarla karşılaşmaktır.

BEN KİMSEYE KENDİMİ İSPATLAMAK ZORUNDA DEĞİLİM

Hayat beni kolay yollardan bugüne getirmedi. Çok şeyi kendi emeğimle başarmaya çalıştım. Zaman zaman yalnız kaldım, zaman zaman zorlandım. Bazen anlatmak istediklerimi anlatabilmek için daha fazla mücadele etmek zorunda hissettim.

Ama bütün bunların içinde bir şeyi unutmamaya çalıştım: İnsan önce kendi vicdanına hesap verebilmelidir.

Benim varsa bir hesabım, açıkça vermek isterim. Bir yanlışım varsa yüzleşmekten kaçınmam. Bir sözüm varsa arkasında durmaya çalışırım.

Ancak sırf birileri beni beğensin, beni kabul etsin ya da hakkımda güzel düşünsün diye kendimden vazgeçmek istemem.

Çünkü hayatın sonunda insanın kendisine soracağı en önemli soru şudur: Ben bu dünyada nasıl bir insan oldum? Kimin canını yaktım, kimin yarasına merhem oldum? Bir insanın umudunu mu kırdım, yoksa yeniden ayağa kalkmasına mı yardımcı oldum?

Benim için asıl mesele budur.

Beni dış görünüşümle değerlendirenler olabilir. Düşüncelerimi anlamadan hakkımda karar verenler olabilir. Mücadelemi görmeden beni yargılayanlar da çıkabilir.

Ama ben şuna inanıyorum: Bir insanı tanımadan hakkında hüküm vermek kolaydır; onu gerçekten anlamaya çalışmak ise yürek ister.

Ben kimsenin servetine, makamına veya unvanına göre eğilmek istemiyorum. Kimseyi de sahip olmadığı şeyler yüzünden küçük görmek istemiyorum.

Çünkü insanın bu dünyada taşıyabileceği en büyük zenginlik, başını yastığa koyduğunda vicdanının rahat olmasıdır.

SON SÖZ: BENİM KIBLEM İNSANLIK, MÜCADELEM ONURLU BİR GELECEK İÇİN

Ben Suna Göl.

Bir emekli kızıyım. Bir öksüz ve yetimim. Bir gazeteciyim. Hayatın zorluklarını yaşamış, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan ve başkalarının yaşadığı sıkıntıları da dile getirmeyi kendisine görev bilen bir kadınım.

Benim hikâyem yalnızca kişisel başarılarla anlatılamaz. Çünkü benim için hayatın anlamı, yalnızca kendi yolumda ilerlemek değil, başkalarının da yürüyebileceği daha adil ve daha insani bir yolun açılmasına katkı sunmaktır.

Öksüzün ve yetimin unutulmadığı, emeklinin geçim derdiyle baş başa bırakılmadığı, gençlerin uyuşturucunun karanlığına sürüklenmediği, ailelerin huzur içinde yaşayabildiği bir Türkiye istiyorum.

İnsanların birbirini dış görünüşüyle değil, karakteriyle değerlendirdiği; makamların insanlığın önüne geçmediği; büyüklerin örnek olduğu, gençlerin saygıyı ve özveriyi öğrendiği bir toplum istiyorum.

Çünkü bir gün hepimiz bu dünyadan göçüp gideceğiz. Hiçbirimiz malımızı, mülkümüzü, makamımızı yanımızda götüremeyeceğiz. Geride bıraktığımız şey, insanlara nasıl davrandığımız ve onların hayatında nasıl bir iz bıraktığımız olacak.

İşte bu yüzden insanları kırmadan önce düşünmeliyiz. Birini yargılamadan önce dinlemeliyiz. Bir çocuğu kaybetmeden önce ona sahip çıkmalıyız. Bir aile dağılmadan önce dayanışmanın değerini bilmeliyiz.

Ve artık birbirimize üstünlük kurmaya çalışmak yerine birbirimizin elinden tutmayı öğrenmeliyiz.

Benim kıblem insanlık. Benim yolum vicdan. Benim mücadelem, insan onurunun ve daha güzel bir geleceğin mücadelesidir.

Ben bu yola kolaylıklarla gelmedim; tırnaklarımla kazıyarak, mücadele ederek geldim. Yalnız kaldığım zamanlar oldu ama insanlığa olan inancımı kaybetmemeye çalıştım. Çünkü insanın gerçek gücü, kaç kişiye hükmettiğinde değil, kaç insanın hayatına dokunabildiğinde saklıdır.

Ben Suna Göl. Makamların değil, insanlığın yanında durmayı seçiyorum. Çünkü benim için en büyük unvan, iyi bir insan olarak anılabilmektir!

Reklam
BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ