HATİCE’NİN HİKÂYESİ – BÖLÜM 15
Hatice, bitkin bir hâlde sonunda anne ve babasının evine ulaşmıştı.
Onu karşılarında görünce şaşırdılar. Ancak en sert tepki babasından geldi.
“Her ailede böyle şeyler olur. Biraz dinlen, sonra evine dönersin.” dedi.
Ama Hatice kararlıydı.
Bu kez dönmeyecekti.
Hayatında ilk defa babasına karşı çıktı.
Tam o sırada kapı çaldı.
Gelen İlyas’tı…
Yüzünden öfke akıyordu. Hatice’nin konuşmasına bile fırsat vermeden kolundan tuttuğu gibi dışarı çıkardı.
Hatice gözyaşları içinde ona yalvarıyordu.
İlyas, “Asude’yi eve bırakalım, sonra konuşacağız.” dedi.
Öyle de yaptılar.
Bu kez İlyas kendini savunmaya başladı.
“Zeynep peşimi bırakmadı. Ben de bir erkek olarak zayıflık gösterdim. Ama sana söz veriyorum… Onu bir daha hiç görmeyeceğim.”
Hatice sustu…
Eve döndüler.
Dışarıdan bakıldığında her şey normale dönmüş gibiydi.
Ama Hatice’nin içinde kopan fırtına dinmiyordu.
İhanetin acısı, gördüğü hiçbir şiddete benzemiyordu.
Günden güne sessizleşiyor, İlyas’tan biraz daha uzaklaşıyordu.
Bu sessizlik, zaten öfkesini kontrol etmekte zorlanan İlyas’ı daha da saldırgan hâle getiriyordu.
Evde günler…
Bazen şiddetle,
bazen derin bir sessizlikle geçip gidiyordu.
Derken bir gün…
Hatice, istemese de ikinci kez hamile olduğunu öğrendi.
Belki bu kez erkek çocuk olurdu…
Belki İlyas değişirdi…
Ama Hatice’nin yüreğinde yanan ateş söner miydi?
Bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez…
Ama anlatılmadıkça aynı acılar yeniden yaşanmaya devam eder.
Hikâyemize yarın devam edeceğiz.
Sevgiyle kalın…
EMELCE