HATİCE’NİN HİKÂYESİ – 4. BÖLÜM
Hatice, yeni hayatına yavaş yavaş alışmaya başlıyordu. Ama içinde iki ayrı dünya vardı; bir yanında umutları, diğer yanında yaşadığı acı gerçekler…
Bu bir sevgi evliliği değildi. Kocası İlyas’ın sert ve despot tavırları zaman zaman değişse de, Hatice’nin yaşadığı çelişkiler hiç bitmiyordu. Artık bu düzene alışmak zorunda olduğunu düşünüyordu.
Onu en çok rahatlatan kişi ise kayınvalidesiydi. Gün içinde onunla vakit geçirmek, anlaşılmak ve biraz olsun nefes alabilmek Hatice’ye güç veriyordu.
Gündüzler sakin geçse de geceler hiç bitmesin isterdi. Henüz bu köyde dertleşebileceği bir arkadaşı yoktu. Yine de bir gün kendisini anlayacak bir dost bulacağına inanıyordu.
Annesini ve babasını uzun zamandır görememişti. İlyas, onu ailesinin yanına götürmüyordu.
Köyün varlıklı ailelerinden biri oldukları için İlyas’ın düzenli bir işi yoktu. Günlerini dışarıda geçirir, çoğu gece eve geç saatlerde ve içkili gelirdi. Hatice, babasının evinde böyle bir hayat görmediği için buna alışmakta çok zorlanıyordu.
İçmediği zamanlarda İlyas daha sakin, daha anlayışlı birine dönüşüyordu. Hatice, her defasında umutla:
“İçmesen olmaz mı?” diye soruyordu.
Aldığı cevap ise hep aynıydı:
“Sen karışma.”
Dış dünyayla bağı neredeyse tamamen kopmuş şekilde günler birbirini kovalarken, Hatice bir gün onu hem heyecanlandıran hem de umutlandıran bir haber aldı…
Peki bu haber neydi?
Yarın aynı saatte, Hatice’nin hikâyesinin 5. bölümünde buluşmak dileğiyle…
Sevgiyle…
EMELCE