HATİCE’NİN HİKÂYESİ – 17. BÖLÜM
Kış yaklaşmış, havalar iyice soğumuştu. Hatice’nin hamileliği her geçen gün daha da ağırlaşıyor, yaşadığı sıkıntılar onu sessizliğe sürüklüyordu. İçine kapanmış, eskisi gibi konuşmaz, gülmez olmuştu.
İlyas ise bu durumdan iyice bunalmıştı. En küçük bahaneyi bile tartışmaya çeviriyor, sudan sebeplerle öfkesini Hatice’den çıkarıyor ve yeniden şiddete başvuruyordu. Hatice ise yaşadığı tüm acılara rağmen çocukları için ayakta kalmaya çalışıyordu.
Sorunlar çözülemiyor, aksine her geçen gün büyüyordu. Geleceği düşündükçe içini tarifsiz bir korku kaplıyordu. “Bu hayat daha ne kadar böyle devam edecek?” sorusu zihninden hiç çıkmıyordu.
Yaşadığı baskılar Hatice’yi gergin ve sinirli bir insana dönüştürmüştü, bu durum İlyas’ın da öfkesini daha da artırmıştı. Evde neredeyse her gün tartışma çıkıyor, kayınvalidesi ve kayınpederi bile ne yapacaklarını bilemez hâle geliyordu. Zaman zaman onların da sesleri yükseliyor, evin içindeki huzursuzluk herkesin üzerine çöküyordu.
Küçük Asude ise bu kaosun içinde büyümeye çalışıyordu. Çocuk olmanın neşesini yaşayacağı yıllarda, korkunun ve gerginliğin gölgesinde travmaları artarak sessizce büyüyordu.
Hatice artık gelecek hayali kuramaz olmuştu. Psikolojisi iyice bozulmuş, karnındaki bebeğine duyduğu heyecanı bile kaybetmişti. Hamileliğinin yedinci ayına girmişti.
“Ya bu bebeğim de erken doğarsa?.. Ya yine kız olursa?.. Ya İlyas beni yine aldatırsa?.. Ya şiddet daha da artarsa?..”
Bu soruların cevabını bilmiyordu.
Gözlerinden süzülen yaşlarla başını yastığa koydu. İçinde korkular, belirsizlikler ve tükenmiş umutlarla gözlerini kapattı.
“Sabah ola, hayır ola…” diyerek uykuya daldı.

Bazen en ağır kış, dışarıda değil; insanın yüreğinde yaşanır. Ama hiçbir kış sonsuza kadar sürmez…

Devamı yarın…
EMELCE’den sevgiler… ❤️