Kötü niyetli insanlar değil, kendini iyi sanan insanlar dünyayı zehirliyor.

Açıkça zalim olanlardan korkmazsın, onlardan kaçarsın.

Ama vicdanına sığınıp kötülük yapanlardan kaçamazsın.

Onlar seni yaralar, sonra da “üzgünüm” diyerek yarayı senin taşımanı ister.

Hem vurur, hem ağlar. Hem yakar, hem merhamet bekler.

Siz vicdanı, hesap vermemek için bir kalkan yaptınız.

“Ben kötü biri değilim” cümlesini o kadar çok tekrarladınız ki, artık gerçekten iyi olduğunuzu sandınız.

Oysa iyi insan, kendini savunmaz, kendini sorgular.

Ama siz, aynaya bakmamak için herkesi suçlu ilan ediyorsunuz.

En acı tarafı ne biliyor musun?

Vicdanınızı en çok da güçlülerin yanında sessize alıyorsunuz.

Güçlüye karşı susup, zayıfa karşı konuşan bir vicdan, vicdan değildir, korkunun entelektüel kılığıdır.

Kalabalık nerede, siz oradasınız.

Haklı olan nerede, siz genellikle tam karşısında…

Ve sonra diyorsunuz ki.

“İçim rahat.”

İçiniz rahat çünkü gerçeği susturdunuz.

İçiniz rahat çünkü yüzleşmeyi ertelediniz.

İçiniz rahat çünkü başkasının canı yandığında, sizin koltuğunuz sarsılmadı.

SESSİZ kalan her vicdan, gün gelir en çok kendini yaralar.

Bugün sustuğunuz her haksızlık, yarın sizi daha büyük bir yalanın içine hapseder.

Üzerine bastığınız adalet, bir gün sizin de altınızdan çekilir.

Görmezden geldiğiniz her yanlış, sizi biraz daha küçültür, karakterinizi kemirir, fark ettirmeden içten içe çürütür.

Bugün güçlüden korkup sustuğunuz yerde, yarın daha güçsüz birine aynı korkuyu siz yaşatırsınız.

Çünkü haksızlığa alışan insan, en sonunda haksızlığı üretmeye başlar.

Bugün başkasına reva gördüğünüz karanlık, bir gün sizin kapınızı çalar.

Ve o gün geldiğinde, kimse sizin “iyi niyetinizi” kurtarmaya gelmez.

VİCDAN, rahatlamak için değil, rahatsız olmak içindir.

Uykularınızı bölmek içindir.

Canınızı sıkmak, boğazınıza düğümlenmek içindir.

Vicdan, sizi suçsuz hissettiren bir yastık değildir, sizi doğrultmaya çalışan sert bir taştır.

Eğer birinin canını yakıp akşam rahat uyuyabiliyorsanız, orada vicdan yoktur.

Vicdan, insanı aklamaz; insanı terbiye eder.

Can yakmaktan utanmıyorsanız, o artık vicdan değildir.

Sadece kibar bir inkârdır.

Sadece süslü bir kaçıştır.

Sevgiyle kalın

Handan Sabancı