Haftayı milyonlarca öğrencinin karne sevinciyle tamamladık tamamlamasına da, sevinçlerin yanı sıra birtakım hüzünlere de şahit olduk. Karne hediyesi yıllardır süregelen bir davranış. Başarılı öğrencilere karne hediyesi olarak istediği bir oyuncak, itediği bir bisiklet, istediği bir top, istediği bir kıyafet, istediği bir kitap, güzel bir tatil ya da sürpriz niteliği taşıyan birçok hediye alınırdı.

Şimdiler de ise vücudumuzun alması gereken temel gıdaları hediye olarak almaya çalışıyoruz. Buna küçük bir çocuğun “annem karne hediyesi olarak bana et aldı” sözleriyle şahit olduk.
Olduk da biz bir kez daha yüreğimizden vurulduk. Parçalandı,
darmadağın oldu yüreğimiz…
Oysa bir çocuğun hayalini üç parça et süslememeliydi.
Oyunlarla süslenmiş, düşlere sımsıkı sarılmış güzel bir yaşam ve güzel bir gelecek olmalıydı bir çocuğun hayali…
Zaman mı değişti, biz mi değiştik, ekonomi mi değişti, ihtiyaçlar mı değişti diye düşündüğümüzde hepsinin değiştiğini görüyoruz.
Zaman değilşti evet, zaman körler, sağırlar, duyarsızlar zamanı oldu.
Hem de henüz altı yaşında anne sevgisine, anne kucağına ihtiyacı olan bir çocuğun açlıktan, işkenceyle ölümünü görmeyecek kadar kör, feryatlarını duyamayacak kadar da sağır olduk… Bizler değiştik…
Duygularımız, ruhlarımız değişti birçoğumuzun… Çıkar odaklı olduk, biz değil, ben sıfatıyla yaşar olduk ne yazık ki… Kiminin yaşam felsefesi, kiminin maddi yetersizliği, kiminin çaresizliği, kiminin de vurdumduymazlığı bizleri insanlıktan uzaklaştırırken…
Ekonomi alabora oldu.
Bu koşullarda yaşam savaşını kazananlar kahraman oldu. İhtiyaçlar fazlasıyla değişti zaten… Karın doyurmak ihtiyaçken, lüks oldu.
Eti gramla, meyveyi taneyle alır olduk. Görünen o ki, yakında ekmeği de dilimle satın alacağız.
Biz böyle yaşarken mi mutlu olacağız
Toplum mutlu bireylerle gelişir.
Bizler mutsuzken çocuklarımıza nasıl mutluluk verebiliriz ki…
Mutluluk artık kasaplarda, manavlarda, market raflarında gramla satılıyorken…

Sağlıcakla kalın
Serap Boz