CEMİLE -12.BÖLÜM
Cemile maalesef 45’li yaşlarında, kendi devrini tamamlamış gibi, hayata erken veda etmişti.
Geride evlenmiş, düzenlerini kurmuş çocuklarını; eşini ve yetişmelerini, evliliklerini göremediği iki kızını bırakarak… En önemlisi de yaşayamadığı kendi hayatını geride bırakarak göçüp gitmişti.
Kısaca Cemile, evin görünmeyen, fedakâr annesiydi.
Ardından her ölümde olduğu gibi yaslar kısa sürmüştü. Hayat, kaldığı yerden devam etmeye başlamıştı bile.
Hatta kocası bekârlığa fazla dayanamamış, bir süre sonra yeniden evlenmişti.
Allah acımış olmalı ki geride kalan kızları iyi yerlere gelin gitmiş, kendi yuvalarını kurmuşlardı.
Ama maalesef hayatta giden, gittiğiyle kalıyordu.
Geride ise yaşanmamış bir hayat, söylenmemiş sözler ve üzerlerine titrediği çocukları kalıyordu.
Hayat böyledir işte…
Herkes kendi hikâyesindeki rolünü oynar. İyisiyle, kötüsüyle yaşar ve sonunda gider.
Geride kalanlar bir süre ağlar, yasını tutar, sonra hayatlarına devam ederler.
Hayatın kanunu budur.
Cemile’nin yaşanmamış, yaşayamamış hayatını burada noktalıyoruz.
Kıssadan hisse… Herkes bu hikâyeden kendine bir kesit çıkaracaktır.
Belki de Cemile’nin hikâyesinin bize söylemek istediği en önemli şey şudur:
Yaşarken biraz da kendimizi düşünmeliyiz.
Özverinin tek taraflı olmaması gerektiğini, her şeye ve herkese her zaman “evet” demek zorunda olmadığımızı öğrenmeliyiz.
Bazen “hayır” diyebilmenin de kendimize verdiğimiz bir değer olduğunu unutmamalıyız.
Çünkü insan, başkalarının hayatını yaşarken kendi hayatını sessizce tüketmemeli.
Kendinden vazgeçmeden sevmeli, fedakârlık yaparken kendini unutmamalı ve kendi hikâyesinde kendisine de bir yer ayırmalı.
Cemile’nin hikâyesi de böylece sona eriyor.
Dilerim herkes, kendi hikâyesinde doğruları bulur; farkındalığına erişir ve kendi hayatını yaşamadan bu dünyadan göçüp gitmez.
EMELCE’DEN HAYATA DAİR’DE
YENİ HİKÂYELERDE BULUŞMAK ÜZERE…
❤️