Narsist eşimden kurtuldum

Bir fiil 16 ay önce, resmi olarak da 26 kasım 2025te ayrıldım narsist kişilik bozukluğu olan eşimden.
Uzun zamandır yapmam gereken ancak çocuklarımız ve kimsesizliğim sebebiyle cesaret edemediğim kararı sonunda verdim ve şükür kabus dolu günler
bitti.

Ama ilk başlarda içimde birşeyler hala dağınıktı. O gidince herşey düzelecek sanmıştım ama öyle olmamıştı.
Daha sessiz, daha yalnız.
Ama bir yanım da daha hafiflemiş hissediyordum.
Onu sevmiştim.
Belki de sevmemiş, sadece beni sevdiğine inanmıştım.
Onun onayını almak, bir bakışını, bir takdirini görmek için kendimden vazegeçmişim.
Ne hissettiğimi?
Ne yaptığımı? Günün nasıl geçti diye sorduğu günler hiç yoktu.

Varsa yoksa kendi ihtiyaçları, kendi duyguları, kendi zaafları.
Ben ise hep “anlayan” taraftaydım..
Sorumlulukları yüklenen..
Anlayış gösterdim, sustum, delirttiği zamanlarda haykırışlarımı sadece kendim duydum. Ve
sabrettim.
Ve geldiğim noktada kendimi tanıyamaz hale geldim.
Şimdi geçmişi düşündükçe içim sızlıyor..

İlk başlarda bazı sabahlar uyanıp, akşama kadar süren onunla ilgili bir şeyler düşünüyor. Özlüyordum bile..
Ne garip beni kıran darmadağın edeni özlemek…
Ama farkındayım artık, bu özlem onun gerçek haline değil; olmasını istediğim hayal ettiğim haline.
Yine de içimde bir umut var.
Ona dair değil.
Kendime dair.
İyileşeceğime inanıyorum.
Birgün gerçekten yeniden kendimi sevmeyi başaracağıma ve belki de sevileceğime inanıyorum.

Bir gün belki sevecek birine rastlayacağıma da inanıyorum.
Ama en önemlisi artık kendimi bırakmayacağıma inanıyorum.
Bıraktığı zorlukların üstesinden de gelebilirsem eğer.
Bununla birlikte kendime öfkemi de yenebilirsem…
Bu kez en çok kendime iyi davranacağım..
İlknur Gündoğan