Tramvalar oluştu her birimizde eski travmalarımıza ekleyerek yol alıyoruz hep birlikte.

Son yıllardaki yaşananlar derin izler
bırakarak canımızı çok yakarak ilerlemekte.

En çok çocuklara üzülüyorum bizler üstesinden gelmeye çalışırız ama onlar daha hayatın başında ve yaşamlarını çok etkileyecek olayları yaşamaktalar.

Eğitimcilere ve ailelere çok iş düşüyor yeterli gelmeyeceklerdir bunun için psikologlara ihtiyaç duyulacaktır.

Normalde çok sağlıklı bir millet değiliz balık hafızasına sahip üstelik hazıra alışkın, biraz tembel ama şeytanlık yönünden uyanık olan.
Sıcağı sıcağına yaşananlara üzülür bir süre sonra unuturuz.

Derinde bıraktığı izleri ise görmezden geliriz hayatın ağırlıklarıyla her birimiz.

Medeni ülkelerdeki insanlar bunun bilincindedirler nasıl sağlık problemlerinde doktora gittikleri gibi ruhsal bozukluklarda hekimlere gitmeye çekinmezler.

Bizler gerek yaradılış gerek bizi öğrettiler ve bilinçaltımıza yerleştirilenler le kendi kendimize deli miyiz de gidelim deriz.

Bu bir cehalettir her bir ebeveyn ailesine çocuklarına sevgisinden başka bu öğretileri de verse durumlar farklı olurdu.

Travmalar bizlerde kaba uyanışları , inanarak ve bilerek düzenleme fırsatlarını da yanında getirir .

Travma aynı zamanda yaşamlarımızda bizlere deneyimlerin şokunu yaşatan sonradan amaçlara uyanlarını algılatan dır.

Korkular sardı bedenlerimizi Bu son yaşanan deprem ve sosyal medyadaki izlenimler TV yayınlarındaki haberler tetikledi her bir yanımızı.

Çaresizlik içinde izlemekteyiz dualardan başka bir şey gelmiyor elimizden ne büyük acıdır ne büyük travmadır bu.

Bir de gerçeğini yaşayan o insanları düşünün kurtarmak için varını yoğunu ortaya koymuş yüreği büyük insanları düşünün.

Allah’ım bitsin artık bu kabus gibi üzerimize çöken durum bir daha yaşamayalım lütfen.

Emel Araz