Değerli okurlarım:
2026. yıl 9 Mayıs gün – sıradan bir gün olarak başladı. Ama bilemezsiniz, bir an sonra ne olacağını. Hayat maceralarla dolu. Bazen kendinizi maceraların ortasında bulursunuz , yada maceralar sizi bulur. Her neyse ki, her zaman dediğimiz bir söz var: iyi insanlarla karşılaştırsın.

Benimde çoğu zaman içimden geçen bu ifadeyle ANKARAY AŞTİ-Dikimevi metro hattında insanlar akımına karıştım. Olaylar şundan sonra başladı ve sıradan bir gün olmadı.

“15 Temmuz Kızılay Milli İrade ” durağında indiğim an cebimdeki telefonun olmadığını fark ettim. Arkama baktığımda ise kapılar kapandı, kendine ait farklı sebeplerle menziline yönelmiş yolcuları ulaştırmaya devam etti.

Yan etrafa bakıp, gelen-gidenden numaramı aramak için telefon istedim. Arasam ne işe yarar ki, bu an zaten telefon çekmez.
İlk ulaşabildiğim güvenlik görevlisine olayı anlattım. Hemen harekete geçti. Anonslar verildi.
Hâlâ iyi insanlar var. Birine denk gelip teslim eder ümidiyle bekledik.

Güvenlik görevlisi Tolga Güler, tarafından tekrar anonslar, yapılması gereken tüm çareler yapıldı. Saatler geçmesine rağmen bir haber gelmediği umutsuzluk uyandırmaya başladı. Bunca zaman diliminde bu kadar kalabalık insanlar içinde birinin görmemesi mümkün değildi.

Teknoloji çağında imkanlar ilerledikçe biz insan olarak ne kadar tembel olduğumuzu anladım. Kendi numaram hariç hiç bir numara hafızamda yok. Çoğu insanlarda da inanıyorum öyledir.

Elimizde telefonlar ve hesap makineleri var olduğundan beri zihnimizi tembelleştirdik.
Not defterimin acil durumlarda ulaşılabilecek kişiler kısmında kardeşimin numarasından başka numara yok. En azından bu işe yaradı, yakınlarıma haber vermeni sağlamaya.
Telefonun maddi olarak çok değeri olmasa da, içindeki bilgiler bir anı, fotoğraf olsun, bütün işler telefonda. Telefonsuz hayat durma noktasına geleceğini anlatmama gerek yok.

Telefon içindekilerin manevi diğerlerine ve önemine herkesin kendi için paha biçilmez. Planlanmış, beklenmiş bütün işlerin altüst olması mı dersiniz, önemli iş görüşmeleri için karşı tarafa birden bira habersiz, cevapsız bırakılma uyandıracak güvensizlik hissi mı dersiniz, yanlış anlaşılmalar zinciri da bekliyordu sonunda.

Bir ulaşılmaz, bir çağrı gitmiş telefon akıbetinden haberimiz yoktu, sabah saatlerinde sonunda çağrıya cevap verildi, açıldı telefon!
Dikimevi metro istasyonuna teslim edildi telefon, sadece sahibi gelip alabilir,- cevabı yeni günün bir mucizesi gibiydi.
Gecenin geç saatlerinde bulunduğunu, teslim edildiğini söylediler. Dikimevi metro durağı istasyon şefi Hayrullah Dalkılıç’tan teslim aldım.

Telefonu alıp ayrılırken, dizi gibi birden göz önümden kısa anılar geçmeye başladı. İnsan hafızası, zihnimiz inanılmaz bir veri deposu, aslında. Ne bağlantısı varsa, telefon kayıp olduğu gün ne kadar acele ettiysem de metroya yürürken karşıma çıkmış, yolunu kaybetmiş bir yaşlı anneye yardım etmeye çalışmıştım. Çaresizlik içinden çare bulup, Anneyi menziline yetiştirme çabalayıp, yoluma devam etmiştim.

Belki, bunun gibi nerelerdendir, kimlerdendir gelen bir “Allah razı olsun” dediği sözlerden mi? bizimde tekrar iyi insanlarla karşılaştırır, iyilikler bulur..

Bazen bir teşekkür edemediğimiz, ismini bile bilmediğimiz insanlardan geri dönen iyilikler…
Bu hayatta iyilikte, kötülükte cevapsız kalmayacağına inananlardanım.

Mesleğini layık ve vicdanla yapan, çalışırken sadece yazılmış görevi değil yazılmayan, ama insan vicdanı ve yüreğinde, karakterinde var olan fedakarlık, mesullük hissiyle çalışan çok insanlar var aramızda. Onlar “mesaim bitti, görevim bitti” – demezler.!

Ömrü fedakarlıkla geçer, nerede olsa da meslek beraberinde insanlık görevini yapar her zaman. Nerede olmasın hasta olanı görüp yardıma koşan doktor, olaylara müdahil olup, “beni ilgilendirmez” düşüncesiyle geçip gidemeyen, sokakta tartışan gençleri ayırmaya çalışan öğretmeni mi dersiniz, çok denk geldim.

Her gün aramızda görüyorsunuz bu gibi farkında insanları. Onlar insanlık görevini yerine getirerek yaşamaya alışmış kişiler. Hâlâ aramızda siz varsınız, yoksa bu hayat nasıl renksiz, duygusuz olurdu.

Ben bu günkü çalışmalarda dahil olan Güvenlik görevlileri, ekip arkadaşları, ilk kim telefonu bulup verdiği bilmediğim kimse, bu insanlara da deyil, hayatımızda, etrafımızda var olan tüm iyi kalpli insanlara teşekkür etmek istedim.

Dünya yaradilmiş, insanlar var olmuş ki, iyilik ve kötülük ortasında savaş var. Tüm olaylar bu iki yol arasında tercihten geçer. Her zaman iyilik seçilirse, dünya bam-başka dünya olurdu. Her zaman iyilik kazansın, iyi insanlar sayesinde. İyi ki varsınız iyi insanlar, derim.

DILDORAHON HUSHBAKOVA