EMELCE’DEN HAYATA DAİR CEMİLE — 4. BÖLÜM
Cemile’nin hem sorumluluğu artmış hem de doğacak bebeğine hazırlıkları başlamıştı.
Bu sırada Hikmet’in Samsun’a tayini çıkmıştı. Lojman verilince oraya yerleşmeleri de kolay olmuştu.
Ama Hikmet’in çalışmaktan Cemile’ye ayıracak pek vakti olmuyordu.
Yine sıradan bir pazar sabahıydı…
Cemile kahvaltıyı hazırlamak için mutfağa gitti. Tam o sırada bir sancı girdi.
Dokuz aya girmişti ama daha erkendi diye düşünüyordu.
Sesi duyunca Hikmet koşarak geldi.
— Ne oldu Cemile? Doğum zamanı mı geldi?
Cemile acıdan konuşamıyordu.
Hikmet hiç düşünmeden onu kucağına aldı ve doğruca hastaneye koştu. Neyse ki hastane yakındı.
Ve o gün…
Cemile’nin oğlunu kucağına almak, başka bir şehirde ve ilk kez bir hastanede kısmet olmuştu.
Aliye’yi komşularına bırakmışlardı. Şimdi ikisi de bu güzel anın tadını çıkarıyordu.
Hatta oğullarının ismini bile eve dönmeyi beklemeden orada koydular.
Ali olacaktı adı.
Hikmet sevinçten deliye dönmüştü.
Evet… Beklediği oğlu gelmişti.
Hemen en yakın pastaneden baklava aldı, hastanedeki personele dağıttı.
Eve döndüklerinde ise lojmandaki komşuları onları kapıda karşıladı.
Cemile için lohusa yatağını çoktan hazırlamış, lohusa şerbetini bile yapmışlardı.
Bu kez Cemile’nin yüzü gülüyordu.
Bu sefer tadını çıkaracaktı…
Ama gerçekten tadını çıkarabilecek miydi?
Bunu, Cemile’nin ilerleyen bölümlerdeki hikâyesinde göreceğiz…
EMELCE