İnsanın kendisini hiçbir yere ait hissedememesi çok kötü bir duygu.
Dünyaya gelişimde gözlerimi annemle babamla değil anneannemin dedemin evinde açmamdan dolayı olsa gerek.

Hiçbir zaman burasının bize ait olmadığını çocuk olsamda hep hissettim.
Annemin de böyle hissettiğinden eminim babamı kaybetmişti ve benimle dünyada yapayalnız sorumluluklar içerisinde kalmıştı.

Burası ona ve bana tam anlamıyla sığınma baba eviydi.

Ne kadar hissettirmeseler de içimdeki o boşluğu hiçbir zaman dolduramadılar.

Yıllar sonra İstanbul’a annemin ikinci evliliğinden dolayı gelmemiz de bunu unutturmadı.

Çünkü fazla kalamayacağımızı çok geçmeden öğrendim babamdan sonra annemi de kaybetmiştim.

Halamın evinde de devam etti bu duygularım beni çok sevmelerine rağmen.

Doğduğun andan itibaren değil ,sonradan bir yerlere katılmak demek ki böyle duyguları getiriyor.

Bu yüzdendir belki isyanlarım asi oluşum ve de erken evliliği seçimim. Sandım ki kendime bana ait bir dünya yaratırım .

Yanıldığımı tekrar anlamak geç olmadı. Bu da çözüm olmamıştı. Tek kazancım evlatlarımdı.

İnsan hayatta ne zaman birşeyleri birleştirmeye kalksa kişi sadece kendisiyle bir bütün olabileceğini çok sonradan öğrenebiliyor.

Sorumluluklarımı tamamlamış olarak herkesi kendi yerlerine yerleştirmiş olmanın huzuru nu bulmam da önemli Bunu yapamayan çok kişi var.

Dünyaya getirmek değil gelecek hazırlamak önemli benim için ve ben bunu hakkıyla tamamladığımı biliyorum.

Bana gelince hâlâ kendimi aramaktayım mesleki ve özel.
Çok mekanlardan zorunluluk halinde girip çıkmalarım olsada her yeni başlangıçlar da ve yeni evlere geçişlerimle yaşadığım hikayeler belki de kendimi bulmama neden oldu.

Şu anda bulunduğum yerde belki yorgunum, belki doymuşum en önemlisi kendime sonsuz güvenimle çoğunlukla huzurluyum kendi evim olmasa da.

Sanırım bu duygular çok mekan değiştirmekden kaynaklanıyor kendimi bir yere ait hissedemeyişim .

İnsanın evini dolduran sevdiklerinin yanında olmasını gerektiriyor.Ben bu aşamaları çoktan geçtim.

Sevdiklerimin kendi yollarındaki akışını izlemek güzel ve gururla dolu.

Mesafeler sevgileri bitirmiyor bütünleştiriyor işin içinde ihmal olmayınca.
Şimdi bende nihayet kendi akışımdayım bundan sonra nasibim de ne varsa o olacak şimdiye kadar içini doldurmaya kalktıklarımla yoruldum bu teslimiyeti çok az söylediğim keşkelerime kattım.

Umutlar tükenmedikçe hayatın bitmeyeceğini öğrendim.
Sevgi ile kalın.
Emel Araz