Şekil renkleri

Metin renkleri


Bizi Sosyal Medyada Takip Edin

DEVLET HÜKÜMLÜLERİ TOPLUMA MI KAZANDIRIYOR, YOKSA AİLELERİNDEN UZAKLAŞTIRMAYA MI ÇALIŞIYOR?

3 gün önce
200 kez okundu
DEVLET HÜKÜMLÜLERİ TOPLUMA MI KAZANDIRIYOR, YOKSA AİLELERİNDEN UZAKLAŞTIRMAYA MI ÇALIŞIYOR?

Şartlı tahliye ile özgürlüğüne kavuşan hükümlülere soruyoruz: Çalışmak mı istiyorsunuz, yoksa ömür boyu cezalandırılmaya mı mahkûmsunuz?

Bir ülkede adalet yalnızca ceza vermekle sağlanmaz. Adalet, insanı yeniden topluma kazandırmakla, ailesine sahip çıkabilmesini sağlamakla ve geçmişte yaptığı hatalardan sonra geleceğini kurmasına fırsat tanımakla sağlanır.

Bugün şartlı tahliye kapsamında cezaevinden çıkan, denetimli serbestlik yükümlülüklerini yerine getiren birçok hükümlünün karşısında çok ciddi bir sorun duruyor: İnsanlar özgürlüklerine kavuşuyor ama geçimlerini sağlayabilecekleri iş imkânlarına kavuşamıyor.

Bazı hükümlüler adliyelerde ve kamu kurumlarında belirli görevlerde çalıştırılıyor. Ancak bu görevlerin niteliği, kişinin mesleği, eğitimi ve ailesinin geçim ihtiyacı her zaman birbiriyle örtüşmeyebiliyor. Temizlik işlerinde veya başka geçici görevlerde çalışmak zorunda kalan, mesleki becerilerini kullanamayan insanlar var. Elbette hiçbir iş küçümsenemez. Emeğin her türü değerlidir. Ancak asıl mesele, insanın sahip olduğu mesleki yeterliliğe rağmen başka bir alanda çalışmaya mecbur kalması ve ailesine yetecek bir gelir elde edememesidir.

Peki soruyoruz: Devlet bu insanları topluma yeniden kazandırmak mı istiyor, yoksa onları yalnızca belirli görevlerde çalıştırmakla mı yetiniyor?

Bir hükümlünün eşi, çocuğu, ailesi var. Kirası var, faturası var, mutfak masrafı var. Çocuklarının okul ihtiyaçları var. Bu insanlar da diğer vatandaşlar gibi ailelerinin geçimini sağlamak, çocuklarına iyi bir gelecek sunmak istiyor.

Peki, verilen çalışma imkânı kişinin geçimini sağlamaya yetmiyorsa ne olacak? Bir insanın çalışması isteniyor ama yaptığı iş ailesinin temel ihtiyaçlarını karşılamaya yetmiyorsa, bu uygulamanın topluma kazandırma amacına ne kadar hizmet ettiği yeniden değerlendirilmemeli midir?

EHLİYETİ VAR, MESLEĞİ VAR, AMA İŞ İMKÂNI YOK!

Meselenin en ağır taraflarından biri de ehliyet ve meslek konusudur.

Aralarında ağır vasıta ehliyeti bulunan, kamyon ve tır şoförlüğü yapabilecek, vinç operatörlüğü gibi mesleki yeterliliklere sahip insanlar var. Bu kişiler, gerekli belgeleri ve yasal şartları taşıdıkları takdirde kendi mesleklerini yaparak ailelerinin geçimini sağlayabilirler.

Ancak ceza geçmişi nedeniyle bazı işlerde karşılarına çıkan engeller, mesleklerini yapmalarını zorlaştırabiliyor. Elbette her ehliyetin ve her mesleğin kendine özgü yasal şartları vardır. Kamu güvenliği gerektiren görevlerde gerekli kontroller yapılmalıdır. Fakat herkesi aynı kefeye koymak, kişinin suçunun niteliğini, cezasını, mevcut hukuki durumunu ve mesleki yeterliliğini değerlendirmeden iş kapılarını kapatmak adalet duygusunu zedeler.

Bir insan cezasını çekmiş veya kanunların belirlediği şartlarla toplum hayatına yeniden dönmüşse, onun çalışarak hayatını düzene sokabilmesi de mümkün olmalıdır.

İnsanlara, “Topluma karış, çalış, ailene sahip çık” diyeceksiniz; sonra da geçmişleri nedeniyle mesleklerini yapmalarının önüne aşılması güç engeller koyacaksınız. Peki bu insanlar nasıl ayakta kalacak? Çocuklarına nasıl bakacak? Ailelerinin sorumluluğunu nasıl yerine getirecek?

CEZANIN BEDELİNİ ÇOCUKLAR MI ÖDEYECEK?

Bizler namusu ve şerefiyle yaşamak, alın teriyle para kazanmak isteyen insanlarız. Bir insanın kendi emeğiyle ailesini geçindirmesi utanılacak değil, aksine saygı duyulacak bir davranıştır.

Hükümlülerin topluma yeniden kazandırılması yalnızca bir kişinin meselesi değildir. Bu, aynı zamanda eşlerin, çocukların ve ailelerin geleceğiyle ilgilidir.

Bir babanın çalışamaması, bir annenin iş bulamaması, çocukların temel ihtiyaçlarının karşılanamaması yalnızca o kişiyi etkilemez. Bunun sonuçlarını bütün aile yaşar.

İnsanlara ikinci bir şans verildiği söyleniyorsa, bu şans kâğıt üzerinde kalmamalıdır.

Bir taraftan topluma uyum sağlamaları beklenen insanlara diğer taraftan çalışma hayatında sürekli engeller çıkarılırsa, yeniden düzen kurmaları nasıl mümkün olacaktır? İnsanları üretime katmak, mesleklerini yapmalarına imkân tanımak ve kendi ayakları üzerinde durmalarını sağlamak daha doğru değil midir?

YENİ BİR YASAL DÜZENLEME ŞART!

Buradan yetkililere açıkça sesleniyoruz:

Şartlı tahliye ve denetimli serbestlik kapsamında bulunan kişilerin çalışma hayatına katılmasını kolaylaştıracak yeni düzenlemeler yapılmalıdır. Mesleki yeterlilikler ve ehliyetler, yürürlükteki mevzuat çerçevesinde kişiye özel olarak değerlendirilmelidir.

Suçun niteliği ve kamu güvenliği bakımından zorunlu kısıtlamalar elbette korunmalıdır. Ancak gerekli şartları taşıyan kişilerin ağır vasıta şoförlüğü, operatörlük ve diğer mesleklerde çalışabilmeleri için adil ve açık kurallar oluşturulmalıdır.

Kamu kurumlarındaki yükümlülükler de insanların meslek edinmesini, gelir elde etmesini ve ailelerine destek olmasını engelleyecek biçimde uygulanmamalıdır. Denetimli serbestliğin amacı yalnızca yükümlülükleri yerine getirtmek değil, insanın yeniden toplumsal yaşama uyum sağlamasına yardımcı olmak olmalıdır.

İşverenlerin geçmişte hüküm giymiş kişileri değerlendirirken hangi koşullarda istihdam edebileceği açıkça anlatılmalı; hukuken çalışmasına engel bulunmayan kişilerin sırf geçmişleri nedeniyle dışlanmasının önüne geçilmelidir.

Çünkü çalışmak isteyen insana fırsat vermek, onu üretime katmak ve ailesinin geçimini sağlayabilmesini mümkün kılmak yalnızca bireysel değil, toplumsal bir kazanımdır.

SON SÖZÜMÜZ AÇIK VE NETTİR!

Sayın yetkililer, hükümlülerden topluma uyum sağlamalarını bekliyorsanız onların önüne gerçek bir gelecek koymak zorundasınız.

İnsanları cezaevinden çıkarmak tek başına yeterli değildir. Asıl mesele, dışarı çıktıklarında kendi ayakları üzerinde durabilmelerini sağlamaktır.

İş imkânı olmayan özgürlük, ailesine bakamayan bir insan için eksik kalır. Mesleğini yapamayan, emeğiyle geçinemeyen bir insanın topluma yeniden kazandırılması da zorlaşır.

Biz ayrıcalık istemiyoruz. Kimseye kanunların üzerinde bir hak verilmesini de savunmuyoruz. İstediğimiz şey adalet, hakkaniyet ve çalışma fırsatıdır.

Herkesin yaptığı hatanın hukuki karşılığı olabilir. Ancak insanın hayatını yeniden kurma çabası da görülmelidir. Bir insanın geçmişi, gerekli hukuki şartları taşıdığı hâlde, bütün geleceğinin önüne ömür boyu dikilen bir duvara dönüşmemelidir.

Devletin görevi yalnızca cezalandırmak değil, gerektiğinde yeniden ayağa kalkmak isteyen insana yol açmaktır.

Buradan bir kez daha çağrıda bulunuyoruz: Şartlı tahliye ve denetimli serbestlik uygulamalarında çalışma hakkını, mesleki yeterliliği ve aile geçimini gözeten adil bir düzenleme yapılmalıdır. Ehliyeti, mesleği ve çalışma iradesi bulunan insanların önündeki gereksiz engeller kaldırılmalıdır.

Unutulmasın: Bir insanın ailesine sahip çıkabilmesi, çocuğuna ekmek götürebilmesi ve alın teriyle yaşayabilmesi hem insanlık hem de toplumsal huzur açısından büyük önem taşır.

Adalet, yalnızca kapıları açmak değildir. O kapıdan çıkan insana yeniden bir hayat kurabilme fırsatı da vermektir!

Suna Göl

Reklam
BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ