Benim Hikayem

Adım: Kenan Akçahanoğlu

Kırıkkale’nin Çelebi ilçesindenim.

Büyük bir gururla belirtmek isterim.

Çelebi’de doğup büyüdüm.

Bu topraklarda yetiştim, bu milletin değerleriyle yoğruldum.

Çünkü insanın memleketi yalnızca doğduğu yer değildir. Memleket; hatıraları, ailesinden, konu komşusundan ve akrabalarından öğrendiği değerleri, kendisini ait hissettiği topraklarıdır.

Benim aslım/ köküm Çelebi’de, gönlüm bu milletin içindedir.

Bugüne kadar hayatımın farklı dönemlerinde önemli sorumluluklar üstlendim. Çeşitli sivil toplum kuruluşlarında, basın ve medya kuruluşlarında yöneticilik yaptım. Dernekler, federasyonlar ve konfederasyonlar kurarak toplumsal çalışmalara öncülük ettim.

Spor kulübü başkanlığı görevinde bulundum.

Sporun birçok branşında ulusal ve uluslararası başarılar elde ettik. Yüzlerce genç sporcunun yetişmesine katkı sağladık. Başarıdan başarıya koşarken yalnızca kupalar kazanmadık; gençlerimize umut, özgüven ve gelecek kazandırmaya çalıştık.

Uluslararası Gazeteciler Konfederasyonu Genel Başkanı olarak. Ülkemi, milletimi yurt dışında. Uluslararası platformlarda başarıyla temsil etmenin haklı gururunu yaşıyorum.

Sivil toplum kuruluşlarımız aracılığıyla birçok üniversitenin iletişim fakültelerinde mesleki konularda konferanslar ve seminerler verdim.

Bilgi ve tecrübelerimi genç kuşaklarla paylaşmaya gayret ettim.

Bunların yanı sıra siyasi alanda ve toplumsal yaşamda önemli projelerin hayata geçirilmesi için çalışmalarım oldu.

Olmaya devam ediyor.

Amacım, her zaman ülkeme, milletime ve insanlığa faydalı olabilmekti.

Üstlendiğim görevlerde dürüstlüğü, adaleti ve toplumsal sorumluluğu ön planda tutmaya çalıştım.

Benim cevabım nettir:

İnsanın geride bırakabileceği en büyük miras, dürüstlüğü, karakteri ve temiz ahlakı ve leke bulaşmamamış adıdır.

Hayatım boyunca haksızlığa ortak olmadım.

Şartlar koşullar her ne olursa olsun,

Susan dilsiz şeytan olmadım.

Velhasıl:

Kimsenin hakkını yemedim.

Kimsenin hakkını kimseye yedirmedim.

ÇIKAR VE MENFAATLER KARDEŞLİĞİN ÖNÜNE GEÇMEMELİ!

Ne yazık ki bugün toplumda beni derinden üzen bir tabloyla karşı karşıyayız.

Aynı anne ve babanın evlatları arasında bile küçük çıkarlar yüzünden kırgınlıklar, küskünlükler ve düşmanlıklar yaşanabiliyor. Kardeşlik bağlarının yerini öfke, kin ve nefret alabiliyor.

Öyle ki bazı insanlar, yaşanan anlaşmazlıklar yüzünden kardeşinin cenazesine dahi katılamayacak noktaya gelebiliyor.

İnsan sormadan edemiyor:

Bir avuç menfaat, yılların hatırasından ve kardeşlik bağından daha değerli değildir.!

Oysa para da geçicidir, makam da mevki de… İnsan bu dünyadan ayrılırken yanında ne servetini ne de unvanlarını götürebilir.

Geriye yalnızca bıraktığı izler, insanların hafızasındaki yeri ve adı kalır.

Bu nedenle her zaman şuna inandım:

Her şey değişebilir ama insanlık, vicdan ve ahlak değişmemelidir!

ANNEMİN HELALLİĞİ, BABAMIN SON SÖZÜ

Hayatım boyunca yaşadığım onca olayın arasında benim için hiçbir makamın, hiçbir unvanın ve hiçbir maddi değerin yerini tutamayacak iki hatıram var.

Allah’a şükürler olsun ki annem bana sütünü helal etti. Babam ise ölüm döşeğinde benden helallik istedi.

Bu iki hatıra benim için dünyadaki bütün makamlardan daha değerlidir.

Allah’a hamdolsun ki bugün başımı öne eğdirecek bir geçmişim olmadığına inanıyor, geride onurla anılacak bir isim bırakabilmek için gayret ediyorum.

Bugün de onlarca büyük projeyle toplumsal sorumluluklarımı yerine getirmek, insanlara faydalı olmak ve ülkeme katkı sunmak için çalışmalarımı sürdürüyorum.

Benim için önemli olan, hayatın karşıma çıkardığı zorluklar değil, bu zorluklar karşısında nasıl bir insan olarak kaldığımdır.

Üstlendiğim görevlerin sorumluluğunu taşıdım. Bana emanet edilen görevlerin hesabını verebilmenin bilinciyle hareket etmeye gayret ettim.

Çünkü dürüstlükle kazanılan itibar, insanın ardından da yaşamaya devam edecektir.

ÇELEBİ’NİN EVLADI OLMAK BENİM İÇİN BİR GURUR MESELESİ DİR

BİR KİMLİKTEN FAZLASIDIR!

Yani kısaca nereden geldiğimi ve hangi topraklarda yetiştiğimi asla unutmadım.

Bugün kendime sorduğum.

Asıl sorular şunlardır:

İnsanlara faydalı olabildim mi?

Bana emanet edilen sorumlulukları taşıyabildim mi?

Ülkeme ve milletime katkı sunabildim mi?

En önemlisi, vicdanımın karşısına başım dik çıkabiliyor muyum?

Allah’a şükürler olsun ki bu soruların cevabını büyük bir gururla verebiliyorum.

Benim mücadelem yalnızca görev yapmak, makam sahibi olmak ya da başarılar elde etmek değildi. Asıl mücadelem, bütün bunları yaparken insan kalabilmekti.

Bunca yaşanmışlığın ardından: Alnım ak, başım dik, vicdanım rahat!

İşte bu benim hikayem.

Kenan Akçahanoğlu