Sevgili okurlarım, bugün sizi günlük rutin, benzer haberler, gerilimden, stresten ve yoğunluktan uzaklaştırıp, iki dakika boyunca kalpten sayfalara göç etmiş sözlerden bünyad olmuş bir dünyaya götürmek istedim. Çayınızı alın, şiirsel parça hoşunuza giderse, bende mutlu olurum.
Sen yürümüş yollardan, belki ben geçtim. Aynı menzil, mekan, yakınlardayız, ihtimal. Yada dünya o bir köşesi, benden çok uzaklardasın. Serap gibi ne var, ne yok yerdesin… Muhtemelen.
Aynı şehirdeyiz, bilmem, ihtimal. Sen benden habersiz, ben ise senden…
Yan – yana geçtik çok, belki da, bilmem. Ama kesişmedi hiç, bizim o yollar…
Görmedik, göremedik, geçip da gittik. Çoktan bulmuş olurduk, bir saniye görsek. Görseydim, mutlaka tanırdım, elbet…
Oldu mu sizde de, hiç böyle hisler? Sirati bellidir bilirsiniz zaten, Bin yıllık can yoldaş gibi, cana can. Sureti göz önünde, çizilmiş bir hayal. Ama inanırsın var, o kadar inanç.
Yarı kalmış gönül hep eksik, dolmuyor. Kalp hep öksük içten, o siz olmuyor. Sen anlarsın, ama anlamaz bunu kimseler, inanç var: “Nerededir vardır o, var elbet, kalp buna ikrar”!
Sadakat edersin, vefa edersin, daha görmeden de, hayali yeter…
Hayali verdiği huzuru kadar, mutluluk duyarsın “varlığı” için. Bir günü gelecek, geçse de yıllar, yaşarsın huzuru – içteki cennet. Hayali bu kadar verse güç kudret, demek ki, başka bir Arman hiç kalmaz, bir gün o gelince, gördüğün günden.
Gelene dedin hep: Affet, ben O değilim, inan, Sende O nüm değilsin anla.
Oldu mu, sizde de? Hiç yaşadınız mı? Aslında hayalinizde hep var olan, ama hayatınızda hiç bulamadığınız yürekte hep var olduğu inancı, böyle bir hisler?
Ruhum tanır ruhunu, görünce söyler kalbim bana diye, garip bir duygu? Belki Öz’e derin bir özlem, hep bir içten gelen eksik bir parça…
Ruhunu yükselten, yücelten Aşktan, belki de bu değildir başka…
Belki çok uzaktayız, belki de, az önce sen geçip giden yol, şehirden şimdi de ben adım atıp, uzaklaşıp gidiyorum şu an. Yanındayım, belki elin uzattıysan, yetecek kadar!
Tekrar-tekrar rüyalarda gösterir, aynı. Bir günü karşımda gördüğüm anı. Bulanık dur, ama tanırsın sıymâ, boyu nasıl, kaşı, göz, hatta, saç stiline kadar, ayni. Gönlünü tanırsın, ruhunu zaten. Ruhu senin geri kalan ruhun, tamamın meğer…
Üzülme, bazen hâline nidalar etme. Nerededir, ne zamandır bulacak bir günü, elbet. Yazıyı yazan bilir, Anilinde haber. Gördüğün an, “O sensin” der yürekten bir ses. Ruhun tanır ruhunu, sonrada, Öz sarı yolculuk başlar…

DILDORAHON HUSHBAKOVA