Özür dilemek, insan olmanın getirdiği çok kıymetli bir kavramdır.

Egolarından arınmış, samimi ve mütevazı bir özür; kapandı sanılan pek çok kapıyı yeniden açabilir. Ama en önemlisi, insanın kendi iç huzurunu geri getirir.
İnsanız sonuçta. Hata yapabilir, istemeden de olsa karşımızdakini kırabiliriz. Bazen kendi çıkarlarımızı, farkında olmadan başkasının önüne koyabiliriz.
İşte bunu fark ettiğimiz anda “Ben yaptım, oldu.” demek yerine, hatamızı kabul edip özür dilemek olması gereken en insani davranıştır.

Çünkü insanın yaptığı hatayı kabul etmesi, önce kendi içinde bir rahatlama yaratır. İçimizde taşıdığımız suçluluk ve pişmanlığın yükünü hafifletir. Karşımızdaki insan içinse duyulduğunu ve önemsendiğini hissetmek, kırılan bir bağın yeniden kurulmasına kapı aralayabilir.

Dil vardır, duvar yıkar; dil vardır, duvar yapar.

Bazen bir kelime, yıllardır aramızda duran duvarı yıkabilir; bazen de düşünmeden söylediğimiz tek bir söz, aşılması zor bir duvar örebilir.

Ama maalesef etrafımızda egosuna yenik düşmüş çok fazla insan var. Özür dilemeyi, küçücük bir “afedersin” demeyi bile kendine yük sayan insanlar çoğaldıkça, özür dileyen insanlar erdemli sayılmaya başladı.
Oysa özür dilemek, erdem göstermekten önce insan olmanın gereğidir.
Çünkü insan hata yapabilir.
Asıl mesele, hatasını fark ettiğinde ne yaptığıdır.
Elbette yapılan hata büyükse, yıllarca birikmiş bir kırgınlık varsa, tek bir “özür dilerim” her şeyi bir anda düzeltmez. Bunun için gerçek bir pişmanlık, sabır ve emek gerekir.
Bazen söylenen özrün arkasını davranışlarla doldurmak, güveni yeniden kazanmak için zamana ihtiyaç vardır.
Çünkü bazı yaralar bir cümleyle açılır ama bir cümleyle kapanmaz.

Özür dilemek küçülmek değil, insanın kendi hatasının karşısında büyüyebilmesidir.
Sevgi ve saygılarımla

Raziye Gökbudak
8 Ekim 2026