Merhaba Sevgili okuyucularım,
Acılarımı ve korkularımı, denizlere yazmak isterdim, dalgalarla birlikte uzaklara gitsinler diye…
Hayallerimi ise tek tek deniz kabuklarına yazmak isterdim, her dalgada kıyılara vurup yine bana gelsinler diye…
Çünkü insan hayalleri olmadan umut edemez.
Umudu olmayıncada yaşar ama olması gerektiği gibi öylesine yaşar. Herkes gibi sadece nefes alır duyguları olmadan yaşar.
Fakat esas yaşamak istediği gibi yaşayamaz. Yaşamın içinde gülmek kadar ağlamakta vardır. Mutluluk kadar mutsuzluklarımızda olmadır.
Ağlamayı bilmezsek, gülmenin tadını yaşayamayız ki.
Bence önemli olan hayatı acısıyla, tatlısıyla, kavgasıyla, barışıyla birlikte her şeyi olduğu gibi kabullenip dolu dolu yaşamak. Düştüğümüz yerden bir şekilde tekrar kalkabilmek ya da bizi kaldırmak için dostça uzanan ele sımsıkı tutunup, ayağa kalkmaktır.
Bir de yine en güzeli ne yaşıyorsak, ne yapıyorsak önce kendimiz için yaşamalıyız, kendimiz için yapmalıyız her şeyi…

Bizi gerçekten seven yakınlarımız, dostlarımız, hatta bizi seven tüm insanlar bizi gerçekten çok seviyorlarsa, bizim mutluluğumuz zaten onlarında mutluluğudur.
O yüzden her şeyi önce kendimiz için yaşayalım. Tercihlerimizi, hayatımızla ilgili kararları hiç kimsenin vicdanına bırakmayalım. Ağlamayıda ertelemeyelim. Gülmeyide hiç ertelemeyelim.
(Kahkaha atarak gülen insanlara hayranım.)
Hayat acısıyla tatlısıyla yaşanırsa güzeldir. Ve bazen bazı şeyleri zamana ve zamanın akışına bırakmak en güzelidir belkide.
Çünkü hani derler ya su akar yolunu bulur diye.
En olmaz dediğimiz şeyler zamanla olabilir. En iyileşmez geçmez dediğimiz yaralar iyileşebilir geçebilir. Yeter ki kendimize önce kendimize inanalım güvenelim.
Kendinize iyi bakın. Sağlıcakla kalın. Hoşçakalın

Zühre Çelik