Teknolojinin gelişmesiyle hayatımız kolaylaştı. Telefonlar ve internet sayesinde dünyanın her köşesine saniyeler içinde ulaşabiliyoruz. Ancak bu kolaylıklar, ne yazık ki bizi birbirimize yaklaştırmak yerine birçok konuda uzaklaştırmaya başladı. Bugün artık aynı evde yaşayan insanlar bile birbirleriyle konuşmaktan çok telefon ekranlarına bakıyor. Akrabalık bağları zayıflıyor, komşuluk ilişkileri azalıyor, gelenek ve göreneklerimiz ise yavaş yavaş unutuluyor.

Eskiden bayramlar, düğünler ve cenazeler sadece birer tören değil, insanların birlik ve beraberliğini gösteren önemli günlerdi. Bir acı yaşandığında akrabalar, komşular ve dostlar günlerce ailenin yanında olurdu. Vefat eden bir kişinin ardından günlerce Kur’an okunur, taziyeler sürer, insanlar acıyı birlikte paylaşırdı. Bazı ailelerde yedi gün boyunca Tebâreke okunması ve taziye ziyaretlerinin devam etmesi gibi gelenekler yaşatılırdı. Günümüzde ise birçok yerde taziyeler daha kısa sürüyor ve insanlar günlük hayatın temposuna daha çabuk dönüyor. Bu değişim, bazı kişiler tarafından manevi bağların zayıflaması olarak değerlendiriliyor.

Sadece cenazelerde değil, hayatın her alanında aynı değişimi görüyoruz. Eskiden bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardı. Büyüklerin eli öpülür, küçükler korunur, komşunun derdi kendi derdimiz bilinirdi. Şimdi ise bir mesaj göndermeyi, bir ziyaretin yerine koyuyoruz. Oysa hiçbir telefon konuşması, bir sarılmanın sıcaklığını; hiçbir görüntülü görüşme, aynı sofrada edilen sohbetin huzurunu veremez.

Elbette teknoloji hayatımızın bir gerçeğidir ve doğru kullanıldığında büyük faydalar sağlar. Ancak teknoloji, insanî değerlerin yerine geçmemelidir. Geleneklerimizi yaşatmak, büyüklerimizi ziyaret etmek, akrabalarımızı arayıp sormak, sevinci de acıyı da birlikte paylaşmak bizi biz yapan değerlerdir.

Toplumlar sadece yolları, binaları ve teknolojileriyle güçlü olmaz. Asıl güç; sevgi, saygı, vefa, dayanışma ve paylaşma duygusudur. Bu değerleri kaybettiğimiz gün, en gelişmiş teknolojiye sahip olsak bile gerçek anlamda yoksullaşmış oluruz.

Gelin telefonlarımızı biraz olsun elimizden bırakalım. Bir büyüğümüzün kapısını çalalım, bir akrabamızı ziyaret edelim, bir dostumuzun hâlini soralım. Çünkü insanı yaşatan, ekrandaki görüntüler değil; gönülden gönüle kurulan bağlardır.

Nuray Koşucu