EMELCE’DEN HAYATA DAİR
İkinci Hikâye — 1.BÖLÜM
CEMİLE
Gerçek hayattan esinlenilmiştir.
Bazı hayatlar vardır…
Daha çocukluğun bitmeden büyümek zorunda kalırsın.
Cemile henüz on beş yaşındaydı.
Annesini ve babasını erken kaybetmiş, üvey annenin baskısı altında yaşamaya başlamıştı. Evin bütün yükü onun omuzlarındaydı. Çalışmaktan, yorulmaktan ve kendisine biçilen hayattan artık nefesi daralıyordu.
Talipleri vardı.
Ama babası onu vermiyordu.
Derken köyün yakışıklılarından Hikmet girdi hayatına.
Hikmet’in etrafında onunla evlenmek isteyen pek çok kız vardı. Ama o, Cemile’yi seçmişti.
Babası Cemile’yi ona vermeyecekti. Bunu ikisi de biliyordu.
İki kez denediler.
Olmayacağını anlayınca Hikmet bir gün Cemile’ye:
“Benimle kaç,” dedi.
Cemile zaten yaşadığı hayattan o kadar yorulmuştu ki…
Hiç tereddüt etmeden kabul etti.
Bir sabah, daha ortalık aydınlanmadan, alacakaranlıkta çıktılar yola.
Hikmet şofördü. Çalıştığı yerin aracını almış, köye yakın bir yerde yaşayan arkadaşının evine doğru yola çıkmıştı.
Kısa sürede vardılar.
Cemile’nin o güne kadar kimsenin eli eline değmemişti.
Hikmet bunu biliyordu.
Dürüst ve vicdanlı bir adamdı.
Cemile’nin korkularını fark etti ve ona söz verdi:
“Nikâhımız olmadan sana dokunmayacağım.”
İki gün arkadaşlarının evinde kaldılar.
Sonra yeniden yola çıktılar.
Geride bıraktıkları evde ise onları arayan, merak eden kimse yoktu.
Bir gün evlenip geri dönecek, büyüklerin ellerini öpeceklerdi.
Ama önce kendi hayatlarını kurmaları gerekiyordu.
Bir Anadolu kasabasına yerleştiler.
Arkadaşlarının bulduğu, topraktan yapılmış derme çatma bir eve sığındılar.
Evde neredeyse hiçbir şey yoktu.
Ne yatak…
Ne dolap…
Ne doğru dürüst bir eşya…
Hikmet gidip bir tahta kerevet, bir masa, iki sandalye, bir tencere ve bir çaydanlık aldı.
İlk evlerinin bütün eşyası bunlardı.
Ama Cemile için o ev, yoksulluğuna rağmen bir başka anlam taşıyordu.
Çünkü ilk kez kendi hayatının kapısını açmıştı.
Hikmet vakit kaybetmeden nikâh işlemlerini başlattı.
İki şahitle birlikte evlendiler.
Cemile gelinlik bile giyememişti.
Ama artık karı kocaydılar.
Ve ikisinin de bilmediği şey şuydu:
Asıl hikâyeleri daha yeni başlıyordu…
Yarın devam edecek.
EMELCE’DEN HAYATA DAİR