“kendime de yer var”
Yorgun bir günün ardından kadın eve geldi.
Hafta başı olduğu için işinde yoğun bir gün geçirmiş, üstelik patronuyla da bir konuda karşı karşıya gelmişti. Sinirleri hâlâ gergindi.
Eve gelir gelmez ılık bir duş aldı. Sonra balkona çıktı, bir sigara yaktı. Kahvesinden bir yudum aldı ve derin bir nefes verdi.
“Oh… Çok şükür.”
Ama içinden başka bir soru geçiyordu:
Bu koşuşturmalar daha ne kadar sürecekti?
Hem işte hem evde artık yetişemez hâle gelmişti. Çocuklar büyümüştü ama ev işlerinde hâlâ yeterince yardımcı olmuyorlardı. Eşi ise sanki evdeki bütün sorumluluklar onun göreviymiş gibi davranıyordu.
Kadın kendine ayıracak zaman bulamamaktan gerçekten yorulmuştu.
Şu küçücük balkon molası bile artık ona yetmiyordu.
Tam biraz daha oturmak isterken kapı çaldı.
Gelen çocuklardı… Babalarıyla birlikte.
Kadın derin bir nefes aldı.
Kendine ayırdığı zaman yine birkaç dakikadan ibaret olmuştu.
Söylenerek içeri girdi.
Bir an düşündü:
“Acaba bütün kadınlar böyle mi yaşıyor, yoksa ben mi her şeyi üzerime alıyorum?”
Sonra ilk kez bu soruyu gerçekten ciddiye aldı.
Dünyaya bir kez geliyordu.
Kendine de bakmalı, kendine de zaman ayırmalıydı.
Artık genç değildi belki ama bunun için geç de değildi.
Kararlıydı.
Bir şeyleri değiştirecekti.
Tam o sırada eşinin sesiyle düşüncelerinden sıyrıldı:
— Yemek hazır mı?
Kadın bir an sustu.
Sonra içinden, bu kez çok daha güçlü bir sesle söyledi:
“Kararlıyım… Bunu mutlaka değiştireceğim.”
Çünkü artık biliyordu:
Kadın ya da erkek fark etmez. Herkes bir bireydir. Her bireyin kendi sorumlulukları vardır.
Bir ev, bir kişinin sırtında değil; herkesin omuzlarında birlikte taşınmalıdır.
EMELden sevgiler. ❤️