HATİCE’NİN HİKAYESİ
8. Bölüm
Öğleye doğru kapının sertçe açılma sesiyle herkes yerinden fırladı.
Evet, gelen İlyas’tı.
Yüzünde ne pişmanlık vardı ne de korku… Sadece öfke.
Savcılık, yaralanan kişinin hayati tehlikeyi atlatmış olması nedeniyle İlyas’ın tutuksuz yargılanmasına karar vermişti. Evdekiler derin bir nefes aldı. Ancak Hatice’nin içine çöken sıkıntı daha da büyümüştü.
Çünkü bu kez karşılarında, aynı evin içinde dolaşan ama öfkesini daha da büyütmüş bir İlyas vardı.
Sanki yaşadığı bütün gerginliği ve kızgınlığı Hatice’den çıkarmaya hazırdı.
Bu durum Hatice’yi derinden etkiliyordu. İlyas’ın alkol, öfke ve yanlış arkadaş çevresiyle birlikte sorunlarını her geçen gün daha da büyüteceğini hissediyordu.
Oysa Hatice’nin de hayalleri vardı…
Kocasıyla ve çocuğuyla huzurlu bir yuva kurmak istiyordu. İlyas’ın ona sevgiyle bakmasını, halini hatırını sormasını, yanında olduğunu hissettirmesini bekliyordu.
Komşu kadınların anlattığı mutlu evlilik hikâyelerini dinlerken içi burkuluyordu. Bir gün kendi hikâyesini de böyle anlatabilmeyi düşlüyordu.
Ama gerçekler, hayallerinden çok uzaktaydı.
Yine de içindeki umudun tamamen sönmesine izin vermeyecekti.
O gece yatağına uzandığında aklından bir düşünce geçti:
“Belki de ona biraz daha yakın olursam, belki de sevgimi hissettirirsem değişir…”
Bu düşünceyle birlikte gözlerini kapattı.
Sonra birden kendinden utandı.
Bir insanı değiştirmek gerçekten sevgiyle mümkün müydü?
Yoksa Hatice, olmayan bir mutluluğun peşinden mi gidiyordu?
Bunun cevabını henüz bilmiyordu.
Ama artık çıktığı bu yolda yaşayıp görecekti…
Yarın aynı saatte Hatice’nin hikâyesinin yeni bölümünde buluşmak üzere.
Sevgiyle kalın…
EMEL CE