Tolstoy Ne güzel söylemiş;
Varlığı bir şey kazandırmayan insanların, yokluğu bir şey kaybettirmez.
Ne kadar doğru bir söz değil mi?
Çevrenize şöyle bir bakın varlığıyla hayatınızda sizde hiçbir şekilde yer teşkil etmiyorsa yanınızda bulundurmanın sebebi de bu olmamalıdır.
Size daha da sorun yaratacaktır bulunduğu sürece.
Her şeyi maddi açıdan sınırlandırmamak maneviyatıyla güzellikleri ile sizi olduğu gibi kabul eden bir insanın varlığı ile, ilgisiz sorumsuz kendini düşünen bir varlığı birlikte kıyaslamak hiç kolay olacaktır.
Hayatın ne kadar kısa olduğunu çevremizdeki dostlarımızı kaybettiğimizde ancak anlıyoruz.
Onların da bir idealleri hayalleri olduğunu.
Tek nedenin olumsuzlukları hayatlarına kattıkları için şimdi yoklar.
Başkalarını kendilerinden önce düşünmenin ne kadar boş olduğunu gördüler ama iş işten geçtikten sonra.
Şimdi sen başını omuzuna yaslayacak sırtını güvenle dayayacak yanında öylesine duracak birini arama.
Bulsan da samimi olmayacaktır seni senden başka kimse anlamayacaktır.
Gün yaşanmalı, dünün yaşanıp bittiğini kabul etmeli.
Yani varlığı ile size artı getirmeyen üstelik size mutsuz eden insanlardan uzak durmanın size çok şeyler kazandıracağını bilin inanın pişman olmayacaksınız.
Sevgilerle…
Emel Araz