Hayatı zorlamayı bıraktım artık kendi ritminde akışında gitmesi gerektiğini biliyorum.

Olan olsun giden gitsin görüşünde hızla ilerliyorum.
Bir de böyle denemek kabul etmek istedim değişimlere umutlara yarınlara
açık olarak.

Su gibi akışında kendimi rahat bırakarak huzurla ilerlemekteyim.

Önüme çıkan engelleri aşacak kadar güçlüyüm sadece teslim oluyorum.

Beklentiler de olacak olanların acele ettikçe nasıl geciktiğini .

Her şeyin bir vakti zamanı olduğuna inanıyorum bir daha düşüncelerimi istediklerimi hızlanması konusunda
baskılayıp dondurmayacağım buzlar erisin ki akış da kalsın.

İnsanlar konusunda da tanımak da güvenmek te bu kadar acele etmeyeceğim insanların değişimlerini gördükçe güven duygumun gitgide bittiğini görmek istemiyorum.

Bu yüzden değişimde onları da ele aldım değiştirmek için kendimde .

Hayat beklentilerimizi rahat bıraktığımız zaman sonucu almak da daha hızlı gelişiyor hayatın bize acelen ne dercesine bizden beklememizi sabretmemizi bekliyor.

Bizler kimiz ki bu dünyada mikro kadar ufak enerjiler içerisinde var olmaya çalışan varlıklar olarak kime kafa tutuyoruz her şey olacağına varıyor bekleyip sabretmekten başka çaremiz yok.

İnsanların iyi, güvenilir, mış görünmek için takındıkları maskeleri tek tek indirmeye kalksak ne kadar yalnız olduğumuzu görürdük.

Bu yüzdendir ki sadece kendimize inanıp yaradan’a sığınıp beklemekten başka çaremiz yok.

Kısaca tevekkül de , kul olarak bize düşeni yaptıktan sonra sonucu Allaha havale etmek gerekmekte.

Bazen en güçlü hareketin hareketsiz duruşun da olduğunu bilmemiz gerekiyor.

Emel Araz