Ben Zühre Çelik.
4 Temmuz – 1988 doğumluyum.
Doğuştan bedensel engelliyim yürüyemiyorum.
Antalya / Korkuteli \ Yeltenliyim.
Daha önce Korkuteli’nin yerel gazetelerinde kendimce yazılar yazıyordum. Fakat, uzun bir aradan sonra ilk defa bu sayfadan yazılarımla hayata dair olumlu veya olumsuz duygularımı, düşüncelerimi, hisselerimi paylaşmaya çalışacağım. O yüzden uzun bir aradan sonra yine elime kalem alıp yazıyor olmanın tarifsiz heyecanını yaşıyorum. Çünkü bugün bu yazımla yeniden yazıyor olmak benim için yeni bir başlangıç, yeni bir umut. Yeni bir heyecan.
Hatta benim gibi hayata küsmüş, kabuğuna çekilmiş bir kız için hayata yeniden başlamak gibi bir şey bu benim için.
Sizlerinde bildiği üzere bugün 3 Aralık Dünya Engelliler Günü.
Ve benim en düşünceli, en hüzünlü olduğum günlerden biri aslında.
Düşünceliyim çünkü biz engelliler hayatımızın her alanında öyle zorluklarla mücadele ediyoruz ki.
Asfaltı olmayan taşlı bozuk yollarda, engelli rampası olmayan dik kaldırımlarda,
Asansörü olmayan apartman dairelerde,
Hâlâ biz engellilere hak ettiğimiz haklar verilmediği için eğitimde, sporda, sanatta her yerde zorluklar yaşıyoruz ve kimse bunu kabullenmek istemiyor ama biz toplumdan hayattan dışlanıyoruz.
Bunun yanı sıra maddi zorluklarlada mücadele ediyoruz. Çünkü devletimizi yöneten yöneticiler bir çoğumuzun engelli maaşlarını kesiyor.
Neymiş ailenin durumu iyiymiş engelli çocuğuna bakmak zorundaymış.
Bizimde artık yetişkin bir birey olduğumuz, ailemize her konuda muhtaç olmak istemediğimiz hiçbir yöneticimiz düşünmüyor. Düşünmek bile istemiyor.
Fakat, her engelliler gününde veya her engelliler haftasında hem toplum tarafından, hem yöneticelerimiz tarafından farklı etkinliklerle süslü cümlelerle hatırlanıyoruz.
Engelliler günü bitince yine herkes tarafından unutuluyoruz.
Hüzünlüyüm ve isyan ediyorum bu düzene.
Çünkü bizim engelimiz sadece engelliler gününden ve engelliler haftasından ibaret değil.
Bizler hayatın her alanında hep engellerle ve bir de toplumun, yöneticilerin önümüze koyduğu engellerle mücadele etmek zorunda bırakılıyoruz. Ve hem biz, hem ailelerimiz bu mücadelede yapayalnızız.
Oysaki bizim toplumdan ve yerel yöneticilerden tek beklentimiz bizimde bir birey olduğumuzu unutmamalarını, yasal ve sosyal haklarımıza saygı duymalarını ve hayatın her alanında bizlerede engelsiz yaşam alanı bırakmalarını bekliyoruz.
Biz engelli bireyleri yalnızca engelliler günün de ya da engelliler haftasında hatırlayan ve daha sonra unutan tüm insanlara, özel idarecilere ve çok saygı değer siyasetçilere artık hepinize tüm kalbimle çok kırgınım. Yanımdaymış gibi görünen, beni çok seviyormuş gibi çok düşünüyormuş gibi görünen ama aslında hiç yanımda olmayan herkese çok kırgınım.

Bizi sadece engelliler gününde ya da engelliler haftasında değil, her zaman hatırlayın.
Her zaman arayın sorun. Yasal ve sosyal haklarımıza bizim varlığımıza saygı duyun.

Şunu hiçbir zaman unutmamak gerekir ki,
Hepimizin her konuda öğrenmesi gereken tek şey ön yargılılarımızdan kurtulup empati kurmak ve anlamaya çalışmak.
Sepmati duygusuyla değil, empati duygusuyla duyarlılık gösterin, yanımızda olduğunuzu yürekten hissettirin bizlere…
Bir tek dünya istiyorum;
Annelerin hiç ağlamadığı, bütün çocukların hep mutlu olup güldüğü, sadece sevginin ve umudun var olduğu ve engellerin hiç olmadığı engelsiz bir dünya istiyorum.
Sevgi ile engelsiz yarınlara hep birlikte…
Engelsiz bir dünya dileğiyle…
3 Aralık Dünya Engelliler Günü…
Kutlama Farkında Ol. Engel Olma, Destek Ol.

Zühre Çelik